Anri de Tuluz-Lotrek – duša Monmartra

Anri de Tuluz-Lotrek (24. novembar 18649. septembar 1901francuski slikar.

Biografija

Anri Mari Rejmon de Tuluz-Lotrek Monfa je rođen u Albiju, Tarn u francuskom regionu Središnji Pirineji.

Poticao je iz stare aristokratske familije, sa mnogo uvaženih predaka koji su se u prošlosti družili i sa samim kraljevima. Bio je sin grofa Alfonsa i grofice Adele de Tuluz-Lotrek. Anri je bio njihovo prvo dijete. Imao je i mlađeg brata Rišana rođenog 28. avgusta 1867. ali je on umro odmah sledeće godine. Njegovi roditelji su bili bliski rođaci, tačnije njegova majka se udala za brata od tetke, u namjeri da očuvaju što „čistiju“ aristokratsku krv, ali i da bi porodično bogatstvo ostalo u familiji. U to doba se još nisu znale posljedice spajanja osoba iz bliskog porodičnog kruga, tako da je Anri za posledicu odmalena imao genetsku manu.

Sa svojih 14 godina, Anri (koji je od tada već bolovao od groznice, od koje su ga neuspešno lečili godinama, vodeći raznim ljekarima) slama svoju levu nogu, a godinu dana kasnije sa svojih 15, lomi i svoju desnu nogu. Već pomenuta mana sprečava kosti da pravilno zacele i njegove noge prestaju da rastu. On odrasta i dobija tijelo odraslog čoveka, ali noge mu zauvijek ostaju male i zakržljale kao u dječaka, dok mu se lice posle završenog puberteta mijenja odajući veliku debelu donju usnu, dobija malo veći nos, a vid mu slabi tjerajući ga da do kraja života stalno nosi naočare. Njegova konačna visina je 1.5 m.

Zbog svog izgleda Anri ne uspijeva da uspješno učestvuje u društvenim aktivnostima i zato se potpuno okreće umjetnosti. Postaje važan postimpresionistički slikar, Art nuvo ilustrator, i litografer, bilježeći u svojim radovima boemski život u Parizu na kraju 19. vijeka. Sredinom 1890-te, Tuluz-Lotrek radi i ilustracije za humoristički časopis, Le Rire.

Dega vrši veliki uticaj na njega, a 1893. mu lično upućuje pohvalu: „Lotrek, vidi se da ste majstor svog zanata“, što je za Lotreka bio veliko poštovanje, imajući na umu da je Dega rijetko davao pohvale i da je čak savjetovao svim novim slikarima da se manu tog poziva, zato što nije donosio profit, jer „U Parizu svi slikaju a niko ne kupuje slike“.

Lotrek nije bio impresionista. Impresionisti su uticali na njega ali njegov stil su više naglašene boje (više je naginjao ekspresionizmu) a važnost je više pridavao crtežu i liniji. I na njega, kao i na slikare tog vremena je uticao japanizam. Uticaj japanskih estampi (plošan prostor i uticaj linije) najbolje možemo vidjeti na njegovim litografskim radovima tj plakatima koji su najavljivali razne predstave, kabaree, koje su prikazivale razne reklame, najavljivale razne događaje itd. Nazivan je “dušom Monmartra“, dijelom grada Pariza gdje je živeo za života. Njegove slike su često prikazivale čuveni Mulen ruž i ostale lokale i kabaree, i pozorišta iz Monmartra. Takođe, prikazivao je i slike iz pariskih javnih kuća koje je posjećivao, što je u početku šokiralo javnost i uzdrmalo tadašnju umjetničku scenu. Nažalost, tamo biva ubrzo i zaražen sifilisom. Anri slika i čuvenu pjevačicu Ivet Gilber, kao i Luj Veber takozvanu „La Guli“, igračicu koja je lično izmislila ples “Kan-kan“.

Tuluz-Lotrek tokom života sreće mnogo poznatih ličnost, kako francuskih, tako i stranih. 1884. godine radi portret Viktora Igoa. Imao je čast upoznati se i sa Oskarom Vajldom – koji je tokom svog izgnanstva došao u Pariz, pa mu čak uraditi i portret. Imao je izložbu u Londonu gdje je upoznao tadašnjeg britanskog kralja, a koju godinu ranije na izložbi u Parizu upoznao se i sa srpskim kraljem Milanom (koji je posjetio Tuluzovu izložbu par godina posle svog abdiciranja) i koji je kupio portret Šao-U-Kao (na slici je žena obučena u odjeći klovna koja zateže svoj mider), sliku slikanu na platnu, koja se dugo nalazila u kraljevoj zbirci, ali je na žalost, prodata i do danas promijenila mnogo vlasnika.

Prijateljstvo sa Van Gogom

Poznato je i Tuluzovo veliko prijateljstvo između njega i Van-Goga. Naravno ne tako veliko kao između Gogena i Van Goga, ali je između Tuluza i Van Goga postojalo izvjesno poštovanje i divljenje za rad onog drugog. Štaviše, Van Gog je i jedno vrIJeme odsijedao kod Tuluza, svaki put dok je boravio u Parizu ali Pariz nije bilo mJesto inspiracije za Van Goga i on se brzo vraćao u Holandiju.

Tuluz je prvo upoznao Vinsentovog brata Tea, koji se bavio trgovinom umjetničkih djela. Teo je po Vinsentovom zahtjevu upisao brata u školu slikarstva kod Kormona. (Tuluz je tada već pohađao Kormanov atelje i njegovu školu lijepih umjetnosti, a prošao je i kroz Bonaov atelje. U Kormanovom ateljeu osim Van Goga Tuluz sreće i Emil Bernara kao i Anketena). Uprkos činjenici da je Van Gog tada bio prestar za učenje (tada je imao 33 godine), Teo ga po želji brata da postane slikar – upisuje, gdje on sreće Tuluza koji mu postane veliki prijatelj. Tuluz, koji je već dugo bio učenik i stanar Monmartra, uputio je prijatelja gdje da kupuje slikarski pribor (tada su svi kupovali kod takozvanog „čiča Tangija“ koji je davao slikarsku opremu na veresiju. Van Gog će mu posle posvetiti par slika) i sličnu opremu. Uprkos smijanju, Tuluz je uvijek ostajao vjeran svom prijatelju, a kada je do Pariza doprla vijest da je Van Gog odsjekao sebi uvo i završio u ludnici, Tuluz i pored svega staje na njegovu stranu, svađajući se sa ljudima (pri čemu gotovo dolazi do tuče). Ipak, ljudi su ga često izbjegavali u tim situacijama – zbog njegovog fizičkog izgleda. Ta činjenica bi ga još više razbjesnela.

Posle smrti Van Goga Anri Tuluz-Lotrek zajedno sa drugim slikarima organizuje posebnu izložbu na kojoj su izloženi radovi u sjećanje na Van Goga.

Kraj života

Kao alkoholičar tokom većeg dijela svog života, kratko pred smrt Anri zapada u krizu i odlazi u privatni takozvani sanatorijum-psihičkoj bolnici za bogate aristokrate, gdje radi dosta skica na papiru sa temom cirkusa.

On biva pušten ali se vraća starom životu i ubrzo umire od komplikacija izazvanih alkoholizmom sa svojih 36, skoro 37 godina na porodičnom imanju u Malromé; Sahranjen je u Verdelais, Žironda, par kilometara od svog mjesta rođenja.

Njegove poslednje riječi su bile „Vieil imbécile!“ („Stara budalo!“), što se odnosilo na njegovog oca koji je bio prisutan.

Posle Anrijeve smrti, njegova majka, Grofica Adela Tuluz-Lotrek, i Moris Žoajan, njegov trgovac umjetničkim djelima, promoter njegove umjetnosti, najbolji prijatelj od djetinjstva, i pobratim, organizuju promociju njegove umjetnosti. Njegova majka odvaja fond i pravi muzej posvećen njegovim djelima u mjestu njegovog rođenja u Albiju.

Godine 2005., njegove slike na aukciji dostižu cifru i do 14.5 miliona dolara.

Predstavljanja u filmovima

Izabrana djela

 

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *