Dragan Lukić – pjesnik našeg djetinjstva

Dragan Lukić (30. novembar 19281. januar 2006) srpski dječiji pisac.

Biografija

Rođen je u Beogradu 1928. od oca Aleksandra i majke Tomanije. Otac mu je bio štamparski mašinista, pa se Dragan već od najranijeg doba družio sa svježe odštampanim knjigama.

U jesen 1946. počeo je da objavljuje prve radove, a početkom pedesetih već je postao afirmisani dječiji pjesnik i 1952. objavljuje svoje prve knjige (poeme-slikovnice): Velika trka i Zveri kao futbaleri.

1954. završio je studije književnosti na Filološkom fakultetu u Beogradu, a zatim je počeo da predaje dječiju književnost u Školi za vaspitače. Posle osam godina zaposlio se kao urednik programa za djecu na Radio Beogradu i tu je radio sve do penzionisanja 1989. godine.

Pisao je pjesme, priče, romane, dramske tekstove, teorijske rasprave o literaturi, vodio emisije na radiju i televiziji. Uređivao je časopis „Zmaj“. Bio je redovni učesnik najznačajnijih manifestacija za djecu na prostorima nekadašnje Jugoslavije. Njegovi saputnici u tom misionarenju najčešće su bili: Desanka Maksimović, Branko Ćopić, Duško Radović, Arsen Diklić, Ljubivoje Ršumović, Pero Zubac, Dobrica Erić i drugi.

Objavio je preko stotinu knjiga, među kojima su najpoznatije: Kako se kome čini, Moj praded i ja, Ovde stanuju pesme, Vagon prve klase, Fifi, Kako rastu nogavice, Šta tata kaže, Od kuće do škole, Lovac Joca, Vožnja po gradu. Objavio je romane: Neboder C17, Tri gusketara, Bomba u kafi itd. Poznat je i po lektiri za 3. razred učenika osnovne škole, „Nebom grada“.

Cjelokupnim svojim djelom, za koje je dobio najviše nagrade i priznanja, bio je i ostao u samom vrhu srpske i jugoslovenske književnosti namijenjene mladim naraštajima.

Dobio je veliki broj nagrada: Neven, Zmajeva nagrada, Kurirček, Mlado pokoljenje, Nagrada Politikinog zabavnika, Nagrada Zlatni ključić, Oktobarska nagrada grada Beograda, Orden rada sa zlatnim vencem. Bio je počasni predsjednik Zmajevih dečjih igara od 1993. pa do smrti, prije njega bili su to Veljko Petrović u periodu 1964-1967 i Desanka Maksimović u periodu 1967-1993.

Posle duže i teške bolesti preminuo je u Beogradu 1. januara 2006.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *