Lope De Vega – dramski pisac, pjesnik i obnovitelj španskog teatra

Feliks Lope de Vega i Karpio (šp. Félix Lope de Vega y Carpio; Madrid, 25. novembar 1562 — Madrid, 27. avgust 1635) je bio jedan od najbitnijih dramskih pisaca i pjesnika Zlatnog vijeka španske književnosti.

Servantes mu se u isto vrijeme divio i kritikovao ga, nazivajući ga „genijalni Feniks“ i „monstrum prirode“.

Lope de Vega je obnovio španski teatar u vrijeme kada je pozorište počinjalo da postaje masovni i kulturni fenomen u Španiji. Uz Kalderona de la Barku i Tirsa de Molinu, doveo je španski barokni teatar do savršenstva. Njegova djela se i danas prikazuju u pozorištima širom svijeta. Pored vrsnog dramaturga, Lope takođe važi za jednog od najboljih lirskih pjesnika na španskom jeziku, a takođe se okušao i kao prozni pisac. Njegov opus je nepojmljivo veliki i impresivan — napisao je oko hiljadu osamsto komedija, tri hiljade soneta, tri novele, četiri kratke novele, devet epskih pjesama.

Još za života stekao je slavu i ugled, i imao je mnogo sljedbenika ali i ljutih neprijatelja. Bio je blizak sa Kevedom i Huanom Ruizom de Alarkonom, dok ga je Gongora žestoko kritikovao, a Servantes je prema njemu gajio poštovanje, iako ga je u svojim djelima kritikovao zbog uvođenja novina u dramski žanr, i napuštanja pravila klasičnog pozorišta. Takođe, i kasniji pisci su nalazili inspiraciju u Lopeovim djelima i divili mu se —Gete je, na primjer, jednom izjavio da bi volio da je sposoban da napiše tako ogroman, raznolik, sveobuhvatan i raznobojan opus kao što je bio Lopeov.

Lope de Vegin život je bio pun avantura, ratova, ljubavnih pustolovina i raznih zanimanja. Bio je osuđen zbog klevete i prognan, ratovao je protiv Portugalaca na Azorima, dobrovoljno je ratovao u redovima Španske armade protiv Holanđana, bio je službenik raznih velikaša, od kojih je najznačajniji bio vojvoda od Albe, da bi se u 50 godini zaredio i postao sveštenik. Dva puta se ženio, ali ga to nije spriječilo da ima više ljubavnica. Imao je veliki broj djece kako sa zakonitim ženama, tako i sa svojim ljubavnicama, koje je pri kraju života okupio sve pod jednim krovom.

Lope de Vega je teme za svoje komedije crpio iz raznih izvora: Biblija, mitologija, legende, španska i svjetska istorija (stari Rim, Vizantija, Kolumbov put u Ameriku), književna djela, stvarnost i mašta. U njegovom stvaralaštvu osjeća se uticaj narodne poezije i drame, antičke i italijanske drame, kao i italijanske komedije del arte koju je imao prilike da vidi na njihovim gostovanjima po Španiji.

Poeme

1598: La Dragontea (‘Pirat Drejk)
1599: El Isidro (Isidro)
1602: La hermosura de Angélica (Anhelikina lepota)
1602: Rimas (Rime)
1609: Arte nuevo de hacer comedias (Nova umjetnost komedija)
1609: Jerusalén conquistada (Osvojeni Jerusalim)
1614: Rimas sacras (Sakrarne rime)
1621: La Filomena (Filomena)
1624: La Circe (Kirka)
1630: El laurel de Apolo (Apolonov lovor)
1634: La Gatomaquia
1634: Rimas humanas y divinas del licenciado Tomé de Burguillos (LJudske i božanske rime Tomea de Burguljosa)

Prozna djela

1598: Arcadia (Arkadija)
1604: El peregrino en su patria (Lutalica u svojoj zemlji)
1632: La Dorotea (Dorotea)

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *