Luiza Mej Alkot – pisac legendarnih ,,Djevojčica”

Luiza Mej Alkot (engl. Louisa May Alcott; Džermantaun, 29. novembar 1832 — Boston, 6. mart 1888) američka književnica i najprodavaniji američki romanopisac krajem 19. vijeka.

Njeno najpoznatije djelo roman „Djevojčice“ (Little Women) ubraja se u američke klasike i dan-danas je popularno.

Odrasla je u transcendentalističkim krugovima u Bostonu u i Konkordu, kao kćerka reformatora Brosona Alkota. Kao vatreni abolicionista, bila je dobrovoljna bolničarka u Američkom građanskom ratu. Tokom tog perioda je oboljela od tifusa koji joj je trajno narušio zdravlje, ali istovremeno se počela baviti pisanjem kako bi pomogla majci i sestrama. Prvo značajnije djelo koje je objavila je sažeto od pisama, pod nazivom „Bolničke crtice“ (1863).

Uspjeh autobiografskog djela „Djevojčice“ (Little Women) iz 1868-69, omogućio joj je ugodan život. Ostala njena djela: „Djevojčice rastu“ (Good Wives) iz 1870, „Dječaci“ (Little Men) iz 1871. i „Djeca gospođe Džo“ (Jo's Boys) iz 1886. se takođe zasnivaju na njenim pedagoškim iskustvima.

Biografija

Luiza Mej Alkot je rođena 29. novembra 1832. godine u Džordžtaunu, u Pensilvaniji. Od djetinjstva je bila u dodiru sa književnošću, budući da su pisci Ralf Valdo Emerson i Henri Dejvid Toro bili njihovi kućni prijatelji. Do 1848. godine školovala se neformalno, uz njihovu pomoć, i pod nadzorom svog oca, Amosa Bronsona Alkota. Od svoje 18. godine, Luiza je, između ostalog, radila kao sluškinja i učiteljica, boraveći u Bostonu i Konkordu, kako bi pomogla u izdržavanju svoje porodice. Godine 1862, po izbijanju Američkog građanskog rata otišla je u Vašington kako bi se zaposlila kao medicinska sestra.

Luiza je pisala pod različitim pseudonima, a svoje ime je počela da koristi tek kada je bila spremna da se posveti pisanju. Kao Flora Ferfild je objavljivala pjesme, kratke priče, trilere i priče za djecu od 1851. godine. Od 1862, takođe je pisala kao A. M. Bernard, i neke od njenih melodrama su bile izvedene u pozorištima u Bostonu.

Zahvaljujući djelu „Djevojčice“ (Little Women) postala je finansijski nezavisna i to je uticalo da se nastavi profesionalno baviti pisanjem. Tada prestaje da koristi pseudonime i objavljuje priče u uglednim časopisima, poput Atlantic Monthly i Lady's Companion, a prije nego što je postala urednica ženskog časopisa Merry's Museum, napravila je kraći izlet po Evropi 1865. godine. Krajem 19. vijeka, Alkotova postaje najbolje prodavan američki romanopisac.

Umrla je u Bostonu, 1888. godine.

Djela

Luiza Mej Alkot je napisala roman o četiri djevojčice Merč (Margaret, Džozefina, Ejmi i Elizabet), koje sa majkom, bez oca, koji je bio na frontu, proživljavaju teške trenutke oskudice i snalaženja, povezane dirljivim vezama u nastojanju da zadrže hrabrost i samopoštovanje. Roman je u velikoj mjeri autobiografski i oslikava period od jedne godine, od Božića do Božića, u kojem djevojčice kroz svakodnevni život učenja, poslova u kući, prijateljstva sa dječakom Lorijem, balova, proslava, nevolja, ljubavi i maštanja odrastaju i sazrijevaju shvatajući da su najveća bogatstva ona koja se zasnivaju na najbližima i prema prijateljima. Napisan u duhu realizma sa romantičarskim tonovima, ovaj roman je po svojoj ljepoti, toplini i poznavanju psihologije djevojčica i njihovog svijeta, ulazi u red klasičnih ostvarenja književnosti za mlade.

U sljedeća tri djela se opisuje njihov dalji život. U tim knjigama one postaju odrasle i razumne osobe i majke, pa im se Luiza Mej ponovo okreće u romanu „Dječaci“ u kojem se opisuju događaji i maštanja njihove djece koja odrastaju i napuštaju roditeljski dom.

Nakon uspjeha knjige „Djevojčice“, stvorila se veća potražnja za njenim knjigama, te je ona u poslednjim godinama svog života u kontinutetu izdavala romane i kratke priče koji su pretežno bili djelovi iz njenog porodičnog života, uglavnom namijenjeni omladini. Među ostala njena najpoznatija djela se ubrajaju „Djevojčice rastu“ (1869), „Dječaci“ (1871) i „Djeca gospođe Džo“ (1886). Alkotova se takođe oprobala i u romanima za odrasle, te je izdala „Posao“ (1873) i „Savremen Mefistofeles“ (1877), koji nisu postigli takav uspjeh kao ostali radovi.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *