Stiven Spilberg – Najznačajniji režiser današnjice

Stiven Spilberg (engl. Steven Spielberg; Sinsinati, 18. decembar 1946) američki režiser. Sin je inžinjera elektronike Arnolda i pijanistkinje Li.

Prvu nagradu je dobio sa 13 godina za četrdesetominutni film Escape to Nowhere (snimljen osmomilimetarskom kamerom). Sa kratkometražnim filmom Amblin’ je osvojio prvu nagradu na Festivalu u Atlanti. Taj uspjeh mu je omogućio i potpisivanje prvog ugovora sa producentskom kućom Universal. Prvi veliki uspjeh je postigao s filmom Ajkula (Jaws, 1975).

Spilberg je jedan od najuticajnijih režisera današnjice. Dobitnik je tri Oskara i nagrade za životno djelo. Za najbolju režiju i fotografiju (Šindlerova lista iz 1993. godine) i najbolju režiju za film (Spasavanje redova Rajana iz 1998. godine.

Rana karijera (1968—1975)

Njegov prvi profesionalni rad na televiziji bilo je režiranje jednog od segmenata za pilot epizodu serije Night Gallery. Isječak koji je snimio zvao se Oči, a u glavnoj ulozi nastupila je Džoan Kraford. Ona i Spilberg ostali su dobri prijatelji sve do njene smrti. Nakon toga i epizode serije Marcus Welby M.D., Spilberg je dobio prvi dugometražni zadatak: epizodu serije Name of the Game koja se zvala L.A. 2017. Ova SF epizoda impresionirala je Universal Studios pa su mu ponudili kratkoročni ugovor.

Oduševljeni njegovim radom, šefovi studija su potpisali s njim ugovor za tri televizijska filma. Prvi je bio Dvoboj, o monstruoznoj cisterni koja pokušava maknuti s puta manji auto. Drugi film bio je Something Evil koji je trebao biti snimljen i kapitalizovan na osnovi popularnosti tada najprodavanije knjige, Egzorcist, koja još nije bila prenesena na platno. Odradio je ugovor snimivši TV film Savage, s Martinom Landauom u glavnoj ulozi.

Spilbergov prvi bioskopski film bio je The Sugarland Express, o bračnom paru koji proganja policija zato što su vratili svoje oduzeto dijete. Kritičari su hvalili film i spominjali kako je na vidiku novi veliki reditelj, ali film je prošao vrlo loše u bioskopima.

Studijski producenti Ričard Zanuk i Dejvid Braun ponudili su Spilbergu režiranje filma Ajkula, horor filma prema romanu Petera Benčlija. Film o morskom psu ubici osvojio je tri Oskara (za montažu, muziku i zvuk), a zaradio je preko 100 miliona dolara u bioskopima, što je bio novi američki rekord po boks-ofis zaradi. Ralje su proslavile Spilberga, a osim toga postao je jedan od najmlađih američkih multimilionera, što je Spilbergu dalo veliki stepen autonomije u biranju sledećih projekata. Film je bio nominovan za Oscara za najbolji film te je označio prvu od tri saradnje s glumcem Ričardom Drajfusom.

Kralj blokbastera (1975—1993)

Odbivši režiranje filma Ralje 2, Spilberg i glumac Ričard Drajfus ponovno su udružili snage na filmu o NLO-ovima, Bliski susreti treće vrste 1977. Bio je to jedan od rijetkih filmova za koje je napisao scenario. Film je bio veliki bioskopski hit, a Spilberg je zaradio prvu nominaciju za Oskara za režiju i šest drugih nominacija. Osvojio je Oscara u dvije kategorije (snimatelj – Vilmos Zsigmond i za zvučnu montažu – Frank E. Varner).

Spilbergov uspjeh s mainstream i komercijalnim filmovima dočekan je s prezirom među filmskim kritičarima. Njegov film 1941, visokobudžetna farsa iz 2. svjetskog rata, razočarala je i publiku i kritiku.

Za sljedeći film udružio se s prijateljem Džordžom Lukasom, kreatorom Ratova zvijezda, na akcionom pustolovnom filmu, Otimači izgubljenog kovčega, prvom iz serije filmova o Indijani Džonsu. Bio je to izraz njegovog poštovanja napetim serijalima iz zlatnog doba Holivuda, s Harisonom Fordom (s kojim je Lukas prethodno sarađivao u filmovima Ratovi zvijezda) u ulozi arheologa i pustolova Indijane Džonsa. Postao je najuspješniji film 1981. te zaradio nekoliko nominacija za Oskara, između ostalih i one za režiju (druga Spilbergova nominacija) i najbolji film (drugi Spielbergov film nominovan za najbolji film). Otimači se još smatraju školskim primjerom akcionog žanra.

Godinu dana kasnije, Spilberg se vratio naučnofantastičnom žanru, s filmom E.T.. Bila je to priča o prijateljstvu dječaka i vanzemaljca koji se pokušava vratiti u svemir. E.T. je postao finansijski najuspješniji film svih vremena, sve dok ga nije nadmašio jedan drugi njegov film, Park iz doba jure, 1993. E.T. je bio nominovan za mnoštvo Oskara, između ostalih i za najbolji film i režiju. U isto vrijeme, Spilberg je bio povezan s produkcijom filma Poltergeist.

Spilberg i Džordž Lukas snimili su novi film o Indijani Džonsu, Indijana Džons i ukleti hram. Recenzije filma su bile nešto manje pozitivne nego za njegovog prethodnika, iako je film bio hit u bioskopima. Kritike su bile usmjerene na manjak energije u odnosu na original i na netačan prikaz kulture Istočne Indije.

1985. je objavio film Boja purpura, adaptaciju istoimenog romana Alis Voker, koji je dobio Pulicerovu nagradu, o generaciji potlačenih afroameričkih žena (Vupi Goldberg i Opra Vinfri) tokom Velike ekonomske krize u Americi, Deni Glover je odigrao nasilnog kućnog starješinu. Film je finansijski bio neuspješan, ali kritičari su pozdravili usješan Spelbergov zaokret prema dramskom žanru. Roger Ebert proglasio ga je najboljim filmom godine, a kasnije ga je uvrstio u svoju zbirku velikih filmova. Film je nominovan za 11 Oskara, uključujući dvije nominacije za Vupi Goldberg i Opru Vinfri. Međutim, Spilberg nije zaradio nominaciju za režiju.

1987., kako se Kina počela otvarati svetu, Spilberg je snimio prvi američki film u Šangaju još od tridesetih godina, adaptaciju autobiografskog romana J.G. Balarda, Carstvo sunca. Film je zaradio pohvale kritike, nominovan je za nekoliko Oskara, ali nije ostvario očekivanu zaradu u bioskopima. Kritičar Endru Saris prozvao ga je filmom godine, a kasnije ga je uvrstio među najbolje filmove decenije.

Nakon dva zalaska u dramski žanr, Spilberg je snimio još jednog Indijana Džonsa, nazvanog Indijana Džons i poslednji krstaški pohod, a uz Harisona Forda nastupio je i Šon Koneri. Film je primio pozitivne kritike i ostvario veliku zaradu.

Nakon toga Spilberg se ponovo udružio sa Ričardom Drajfusom za film Uvijek o vratolomnom pilotu koji gasi šumske požare. Bio je to njegov prvi romantični film, a doživio je neuspjeh u bioskopima te primio različite kritike.

Spilberg je 1991. snimio film Kuka, o srednjovječnom Petru Panu (kojeg je glumio Robin Vilijams), koji se vraća u Nedođiju. S brojnim preradama scenarija, promjenama glumaca i miješanim kritikama, film je uspio da zaradi 119 miliona dolara samo u Americi (budžet je bio 70 miliona).

Godine 1993. Spilberg se vratio pustolovnom žanru s adaptacijom romana Majkla Krajtona, Park iz doba jure, o dinosaurima ubicama. S revolucionarnim specijanim efektima za koje se pobrinuo studio Industrial Light and Magic, prijatelja Džordža Lukasa, film je postao jedan od deset financsijski najuspješnijih filmova svih vremena u Americi, uz njegov pređašnji E.T.. Park iz doba jure je bio prvi film koji je koristio DTS tehnologiju, projekt u koji je investirao i Spilberg.

Spilbergov film Šindlerova lista temeljen je na istinitoj priči Oskara Šindlera, čovjeka koji je riskirao vlastiti život kako bi spasio 1100 ljudi od holokausta. Šindlerova lista donijela je Spilbergu njegovog prvog Oskara za režiju (proglašen je i najboljim filmom). Iako je film postigao veliki uspjeh, Spilberg je izjavio kako je upotrijebio profit od filma da uspostavi fond Šoah, neprofitnu organizaciju koja bi arhivirala filmska svjedočenja preživjelih iz holokausta. Neki kritičari tvrde kako je Šindlerova lista najprecizniji prikaz holokausta, a 1999. Američki filmski institut ga je uvrstio na 9. mesto 10 najboljih filmova ikad snimljenih.

Period 1993—danas

1993. Spilberg je uzeo četvorogodišnji odmor od režiranja da može provesti više vremena sa svojom porodicom i da izgradi svoj novi studio, DreamWorks. 1997. je preuzeo kormilo za nastavkom Jurskog parka, Jurski park: Izgubljeni svet, koji je zaradio oko 230 miliona dolara u domaćim bioskopima uprkos podijeljenih kritika.

Amistad (kao i Šindlerova lista) bio je temeljen na istinitoj priči o pobuni afričkih robova. Iako su pohvale kritike pljuštale sa svih strana, film ipak nije dobro prošao u bioskopima. Spilberg je izdao Amistad pod etiketom svog novog studija DreamWorks Pictures, i svi njegovi budući filmovi će biti snimani u njegovom studiju.

1998. Spilberg je snimio dramu iz Drugog svetskog rata, Spasavanje redova Rajana, o grupi američkih vojnika koju predvodi kapetan Miler (Tom Henks) koji pokušavaju pronaći nestalog vojnika u Francuskoj. Spilberg je osvojio drugi Oskar za režiju. Realistični prikaz borbenog nasilja uticali su na kasnije ratne filmove kao što su Pad crnog jastreba ili Neprijatelj pred vratima. Film je, osim toga, bio prvi veliki hit njegovog studija, koji je produkovao film zajedno sa studijom Paramount Pictures.

Kasnije su Spilberg i Henks produkovali televizijsku miniseriju prema romanu Stivena Ambroza, Braća po oružju. Serija je dobila mnoštvo nagrada na dodeli Zlatnih globusa i Emija.

2001. Spilberg je snimio zadnji projekat svog prijatelja – reditelja Stenlija Kjubrika, Vještačka inteligencija, koji Kjubrik nije uspio snimiti tokom svog života. Futuristički film o humanoidnom androidu koji žudi za ljubavlju udario je temelje nekim novim vizuelnim efektima i ponudio višeslojnu, alegoričnu priču.

Spilberg i glumac Tom Kruz sarađivali su prvi put na futurističkom neo-noir filmu Suvišni izveštaj, temeljenom na kratkoj naučnofantastičnoj priči Filipa K. Dika o policijskom kapetanu iz Vašingtona koji radi u odjeljenju za predviđanje i sprečavanje ubistava. Film je zaradio odlične kritike, a veb stranica Rottentomatoes.com objavila je kako je 199 od 217 recenzija koje su pregledali, bilo pozitivno. Iako je kritikovan zbog izostavljanja nekih tema iz Dikove priče, film je hvaljen zbog futurističke počasti film noiru, sa svojim inteligentnim pretpostavkama i strukturom “krimića”. Film je zaradio preko 300 miliona dolara u bioskopima širom svijeta. Rodžer Ebert, koji ga je nazvao najboljim filmom 2002., pohvalio je vizije budućnosti od kojih zastaje dah.

Spilbergov film Uhvati me ako možeš govorio je o smionim avanturama mlađanog prevaranta (kojeg je glumio Leonardo Dikaprio). Kristofer Volken je zaradio nominaciju za Oskara u kategoriji najboljeg sporednog glumca. Film je prepoznatljiv i po muzici Džona Vilijamsa i jedinstvenoj uvodnoj špici.

Spilberg je ponovo sarađivao s Tomom Henksom u filmu Terminal, zajedno s Ketrin Zita-Džons i Stenlijem Tučijem. Bila je to romantična komedija o čovjeku iz Istočne Evrope koji ostaje zarobljen u vazdušnoj luci. Kritike su bile pomiješane, ali je film prošao relativno dobro u bioskopima. 2005. časopis Empire stavio je Spilberga na prvo mjesto najvećih reditelja svih vremena.

2005. Spilberg je snimio modernizovanu adaptaciju romana H.G. Velsa, Rat svjetova (u koprodukciji firmi Paramount i DreamWorks), a u glavnim ulogama nastupili su Tom Kruz i Dakota Faning. Kao i na prošlim Spilbergovim filmovima, Industrial Light and Magic pobrinuo se za vizualne efekte. Za razliku od E.T.-ja i Bliskih susreta treće vrste, koji su opisivali prijateljske izvanzemaljske pridošlice, Rat svjetova govorio je o nasilnim vanzemaljskim napadačima.

Film Minhen, koji govori o masakru izraelskih sportista na Olimpijskim igrama 1972. u Minhenu, je bio drugi film koji je govorio o jevrejskim vezama u svijetu (prvi je bio Šindlerova lista). Film je nastao po knjizi kanadskog novinara Džordža Džonasa, knjizi čiju su istinitost novinari često dovodili u pitanje. Film je dobio odlične kritike, ali je podbacio u američkim i svjetskim bioskopima, a ostaje i jedan od najkontroverznijih Spilbergovih filmova. Minhen je zaradio nominacije za Oskara u kategorijama za najbolji film, montažu, muziku (Džona Vilijamsa), adaptirani scenario i režiju. Bila je to šesta Spilbergova nominacija za režiju i peta nominacija za najbolji film.

Producentski rad

Od sredine osamdesetih Spilberg je sve više vremena posvećivao producentskom radu. Produkovao je nekoliko crtanih filmova, kao što su Tiny Toon Adventures, Animaniacs, Pinky and the Brain, Toonsylvania i Freakazoid!. Kratko vrijeme je bio i izvršni producent serije Hitna služba.

1993. se pojavio u ulozi producenta dugoočekivane televizijske serije, SeaQuest DSV; SF serija smeštena u “blisku budućnost” s Rojom Šajderom i Džonatanom Brandisom. Serija se prikazivala na NBC-u nedjeljom u 20 sati. Dok je prva sezona bila srednje uspješna, druga je podbacila. U trećoj sezoni se Spilbergovo ime nije pojavljivalo, a serija se prestala snimati sredinom iste sezone.

Spilberg je produkovao film Gejšina sjećanja, adaptaciju najprodavanijeg romana Artura Goldena, a isprva se njegovo ime dovodilo u vezu s režijom filma. 2006. je bio jedan od producenata, zajedno s Robertom Zemeckisom, dječijeg filma Monster House, označivši tako njihovu prvu saradnju još od 1990. i filma Povratak u budućnost 3. Osim toga, prvi se put udružio s Klintom Istvudom, produkujući Istvudove filmove Zastave naših očeva i Pisma sa Ivo Džime s Robertom Lorencom i samim Istvudom. Tako je zaradio svoju dvanaestu nominaciju za Oskara jer je kasniji film bio nominovan za najbolji film.

Od televizijskih projekata, valja istaknuti serije Združena braća i Taken.

Stil
Teme

Teme Spilbergovih filmova često se ponavljaju. Većina njegovih filmova bavi se običnim ljudima koji traže ili koji dolaze u kontakt s neobičnim bićima ili nalaze sami sebe u neobičnim okolnostima. Ovo je evidentno u filmovima Dvoboj, Ralje, Bliski susreti treće vrste, E.T., Carstvo sunca, Kuka, Jurski park, Spašavanje vojnika Rajana, Uhvati me ako možeš, Terminal, Rat svjetova i Minhen.

U intervjuu AFI-ju iz avgusta 2000., Spilberg je govorio o mogućnosti postojanja vanzemaljskog života te kako je to uticalo na neke njegove filmove. Tu fasciniranost svemirom, Spilberg je pokazao nekoliko puta, na primjer snimajući zvijezde u pozadini svojih filmova kao što su Ajkula. Spilberg je izjavio kako se u djetinjstvu osjećao kao vanzemaljac, te da je zanimanje naslijedio od oca, obožavaoca naučne fantastike, koji je tvrdio kako vanzemaljci ne bi putovali svjetlosnim godinama kako bi se sukobili s ljudima, nego kako bi s njima podijelili znanje.

Česte teme njegovih porodičnih filmova su bezazleni, čak naivni osjećaji čuđenja i vjere, o čemu svjedoče filmovi kao što su Bliski susreti treće vrste, E.T., Kuka i Vještačka inteligencija. Druge teme koje se pojavljuju u tim filmovima, su gubljenje nevinosti i odrastanje. U Carstvu sunca, Džim, razmaženi engleski mladić, gubi nevinost kroz patnje Drugog svetskog rata u Japanu. Slična stvar događa se u filmu Uhvati me ako možeš, dok Frank naivno vjeruje kako može ujediniti razdvojenu porodicu ako skupi dovoljno novca kako bi ih mogao izdržavati.

Najpostojanija tema njegovih filmova su napetosti u odnosu između roditelja i djece. Roditelji (često očevi) se opiru, odsutni su i ignorišu svoju djecu. Peter Baning u Kuki na početku je prikazan kao roditelj koji se više bavi svojim poslom nego djecom, a tokom filma stiče poštovanje svoje djece. Najupečatljiviji primjer ove teme je uloga Eliotova odsutnog oca u E.T.-u. U filmu Indijana Džons i poslednji krstaški rat, otkriva se da je Indijev odnos s ocem uvijek bio nategnut. Otac, takođe arheolog, bio je uvek više zainteresovan za svoj posao, pogotovo za svoje studije o Svetom Gralu, nego za sina, te nije uvidio ili shvatio negativni efekt koji je njegova priroda ostavila na Indija (on čak vjeruje kako je bio dobar otac u smislu da je naučio sina „samopouzdanju“).

Oskar Šindler, iz Šindlerove liste, gnuša se ideje da bi mogao imati dijete sa svojom ženom. Minhen opisuje Avnera, čovjeka udaljenog od svoje žene i tek rođene kćeri. Postoje, dakako, i izuzeci; Brodi u Raljama je predan porodični čovjek, dok je Džon Anderton u Specijalnom izvještaju slomljen nakon nestanka sina. Ova tema je možda autobiografski aspekt Spilbergovih filmova, budući da je Spilberg kao dijete doživio razvod roditelja i očevu odsutnost. Osim toga, protagonisti njegovih filmova često dolaze iz porodica s razvedenim roditeljima, što se najjače osjeća u u filmovima E.T. (majka glavnog junaka, Eliota, je razvedena) i Uhvati me ako možeš (roditelji Franka Abagnejla na početku filma se rastaju).

Spilbergovi filmovi većinom su pozitivno obojeni. Kritičari često prigovaraju da su njegovi filmovi očigledno sentimentalni, dok Spilberg u tom ne vidi ništa loše sve dok to nije usiljeno, a kao najveće uzore navodi reditelje Frenka Kapru i Džona Forda. Ima i izuzetaka, kao u njegovom debitantskom filmu The Sugarland Express, koji ima nesrećan završetak kad Il Fej gubi starateljstvo nad kćerkom, te primjer iz bliske prošlosti: u Vještačkoj inteligenciji kad njegova prava majka ne prihvata Davida.

Ipak, njegova djela od 2000. pa nadalje, od Vještačke inteligencije do Minhena, malo su drukčija u odnosu na njegove ranije filmove. U Vještačkoj inteligenciji, porodica izbjegava i ne prihvata Davida, a velika većina svijeta nikad ne mora da zaradi ljubav prave majke jer je ona bezuslovna. U filmu Uhvati me ako možeš situacija je dosta ironična: Frenk, koji se neprestano buni protiv autoriteta, na kraju postaje dio sistema protiv kojeg se bunio. Rat svjetova je bio prvi Spilbergov pokušaj da prikaže nasilne vanzemaljce, dok je Minhen dosta nejasan, jer na kraju nije jasno hoće li ciklus nasilja zapravo ikad prestati.

Saradnici

Kad je reč o angažovanju glumaca i ostalog filmskog osoblja, Spilberg je poznat po dugim saradnjama s glumcima i osobljem. Na primjer, angažovao je Ričarda Drajfusa u nekoliko filmova: Ralje, Bliski susreti treće vrste i Uvijek. Osim njega, angažovao je i Harisona Forda kako za manje, tako i glavne uloge, kao učitelja u kratkoj sceni iz E.T.-a, kao i za glavnu ulogu u trilogiji o Indijani Džonsu. Isto tako, angažovao je Toma Hanksa u više prilika te mu povjerio uloge u filmovima Spašavanje vojnika Rajana, Uhvati me ako možeš i Terminal. Osim njih, sarađivao je i s Tomom Kruzom na dva filma, Specijalnom izvještaju i Ratu svjetova.

Spilberg voli da radi s produkcijskim osobljem koje poznaje duže vrijeme. Primjer je saradnja s Katlin Keneđ, koja je bila producent na svim njegovim glavnim filmovima, od E.T.-a do Minhena. Od filma Šindlerova lista sarađuje sa snimateljem Janusom Kaminskim, sa montažerom Mihaelom Kanom od Bliskih susreta. Kan je montirao sve njegove filmove nakon toga, osim E.T.-a. Većina Spilbergovih filmova koji su izašli na DVD-u kao dodatak ima dokumentarac Lorana Bouzerea.

Najpoznatija Spilbergova dugogodišnja saradnja je ona s Džonom Vilijamsom, čiju je muziku koristio u svim svojim filmovima nakon Sugarland Expressa (osim u filmu Boja purpura). Jedan od najistaknutijih Spilbergovih zaštitnih znakova vjerovatno je upotreba Vilijamsove muzike koja daje pečat vizuelnim scenama i pokušava ostaviti utisak na gledaoce. Ove scene često prikazuju sunce (npr. Carstvo sunca, Spasavanje vojnika Rajana, poslednja scena u Jurskom parku i odjavna špica filma Indijana Džons i posljednji krstaški rat (u kojoj jašu sa zalaskom sunca), a u zadnjim dvijema koristi se Vilijamsova muzika. Uz primarnu ulogu reditelja, Spilberg se često pojavljuje kao producent mnogih svojih filmova, kao i u ranim hitovima Džoa Dantea i Roberta Zemekisa.

Ostalo

Spilberg često angažuje svoje prijatelje reditelje kao glumce u nekim svojim filmovima: Ričarda Atenboroa u Jurskom parku, Edvarda Berna u Spašavanju vojnika Rajana, Tima Blejka Nelsona u Specijalnom izvještaju, Tima Robinsa u Ratu svjetova,  Metjua Kasovica u Minhenu. Fransoa Trifo pojavio se kao naučnik u Bliskim susretima treće vrste.

Privatni život

Od 1985. do 1989. Spilberg je bio u braku s glumicom Ejmi Irving. Nakon njihovog razvoda 1989. dobila je 100 miliona dolara nakon što je sudija kontroverzno odbacio predbračni ugovor napisan na salveti. Njihov razvod bio je treći najskuplji razvod poznatih osoba u istoriji. Spilberg i Irving podijelili su starateljstvo nad njihovim sinom Maksom.

Nakon razvoda, Spilberg je započeo vezu s glumicom Kejt Kepšou, koju je upoznao kad ju je angažovao za film Indijana Džons i prokleti hram. Vjenčali su se 12.10. 1991. Kepšou se preobratila na judaizam kako bi se mogla vjenčati s jevrejsko-američkim rediteljem.

Filmografija

Most špijuna (2015)
Linkoln (2012)
Indijana Džouns i kraljevstvo kristalne lobanje (2007)
Minhen (2005)
Rat svetova (2005)
Terminal (2004)
Uhvati me ako možeš (2002)
Suvišni izveštaj (2002)
Veštačka inteligencija (2001)
Spasavanje redova Rajana (1998) (Nagrada Akademije, Najbolji režiser)
Park iz doba jure: Izgubljeni svet (1997)
Amistad (1997)
Šindlerova lista (1993) (Nagrada Akademije, Najbolji režiser, Najbolja kamera)
Park iz doba Jure (1993)
Kuka (1991)
Indijana DŽouns i poslednji krstaški pohod (1989)
Uvek (1989)
Carstvo sunca (1987)
Boja purpura (1985)
Indijana DŽouns i ukleti hram (1984)
E. T. vanzemaljac (1982)
Otimači izgubljenog kovčega (1981)
1941 (1979)
Bliski susret treće vrste (1977)
Ajkula (1975)
Šugarlend ekspres (1974)

Honorari

Park iz doba jure 3 (2001) $72.000.000)
Šindlerova lista (1993) $0 (Tražio da ne bude plaćen)
Park iz doba Jure (1993) $250.000.000 (bruto + učešće u profitu)
Otimači izgubljenog kovčega (1981) $10.500.000 + % od dobiti)

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *