La dolce vita/Sladak život – Priča o filmu

La dolce vita (sh. Slatki život) je italijanskofrancuski crno-bijeli igrani film snimljen 1960. u režiji Federica Fellinija, a koji se smatra najpopularnijim i najuspješnjiim ostvarenjem njegove filmografije, odnosno jednim od najznačajnijih i najuticajnijih ostvarenja evropske kinematografije 1960-ih.

Po žanru je kombinacija drame i komedije. Protagonista, koga tumači Marcello Mastroianni, je rimski novinar Marcello Rubini, nekad ambiciozni književnik koji je prisiljen za život zarađivati radeći za tabloid i prateći trivijalne priče, kao i život otmjenog društva i celebrityja. Radnja filma nema čvrstu narativnu strukturu, te se sastoji od nekoliko epizoda koje prate nedjelju dana u Rubinijevom životu, a što uključuje situacije u kojima ga privlače kako žene iz miljea koji prati kao novinar, tako i lagodan život kojim su okruženi.

La dolce vita je izazvao veliku pažnju jer je njime Fellini, tada jedan od najuglednijih italijanskih sineasta, simbolički označio raskid sa dotadašnjim neorealizmom, bilo u smislu stila – pa tako film sadrži gotovo nadrealne i groteskne scene – bilo smislu tematike, koja će se umjesto problema siromaštva i društvene nejednakosti više baviti otuđenjem, hedonizmom i dekadencijom kako više, tako i srednje klase stvorene u ekonomskom bumu 1950-ih. Fellini je u filmu pokazao izuzetnu vještinu prikazivanjem oštrih kontrasta i kontradiktornosti tadašnje Italije koja se našla između prošlosti i moderne sadašnjosti (a što se najbolje vidi u početnoj sceni u kojoj helikopter prevozi kip Isusa iznad starorimskog akvadukta), odnosno katoličanstva i praktikovanja “slobodnih” oblika seksualnosti kao što su prostitucija i promiskuitet. Publici je, međutim, najviše u sjećanju ostala antologijska scena u kojoj američka filmska zvijezda Sylvia (čiji lik tumači Anita Ekberg) hoda u poznatoj rimskoj fontani Trevi.

Zbog svog sadržaja je film, međutim, izazvao negodovanje Rimokatoličke crkve koja je smatrala da film veliča i potiče “nemoral”. Nakon što je film na privatnoj projekciji pogledao papa Jovan XXIII i, navodno, njime bio “zgrožen”, film je osuđen u uvodniku vatikanskog lista L'Osservatore Romano, a nakon čega je vlada demohrišćanskog premijera Fernanda Tambronija naložila rezanje nekih “problematičnih” djelova. U Francovoj Španiji je, pak, bio u potpunosti zabranjen za prikazivanje, te je gledaocima postao dostupan tek nakon Francove smrti 1975. godine.

Sa druge strane, među kritikom i publikom su reakcije bilo daleko pozitivnije. Na Kanskom festivalu je osvojio Zlatnu palmu, a kasnije je dobio i Oscar za najbolju kostimografiju. Neki od detalja filma su postali dio popularne i opšte kulture, odnosno poslužili za stvaranje novih riječi i pojmova. Lik agresivnog fotografa koji “progoni” celebrityje (temeljen na stvarnoj ličnosti po imenu Tazio Secchiaroli), a koga je u filmu tumačio Walter Santesso, je dobio ime Paparazzo, a posle su po njemu agresivni fotografi nazvani paparaci. Na prostoru bivše Jugoslavije su majice nalik na one nošene u filmu dobile ime dolčevita ili dolčevitka.

Uloge

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *