Vladimir Solovjov – Filozof, teolog, pamfletista, pjesnik i književni kritičar

Vladimir Sergejevič Solovjov (rus. Влади́мир Серге́евич Соловьёв; Moskva, 28. januar 1853Uzkoje, 30. avgust 1900) ruski filozof, teolog, pjesnik, pisac pamfleta i književni kritičar, koji je igrao značajnu ulogu u razvoju ruske filozofije i poezije s kraja 19. i duhovnog preporoda s početka 20. vijeka.

Život i rad

Vladimir Sergejevič Solovjov, sin istoričara Sergeja Mihajloviča Solovjova, rođen je u Moskvi, 28. januara 1853. Njegova majka, Poliksena Vladimirovna, bila je poljskog porijekla, i među njenim precima bio je mislilac Grigorij Skovoroda.

U svojim tinejdžerskim danim Solovjov se odrekao pravoslavlja zarad nihilizma, ali je kasnije njegovo neodobravanje pozitivizma viđeno kao izražavanje stavova u skladu sa stavovima pravoslavne crkve.

U svom djelu „Kriza zapadne filozofije: Protiv pozitivizma“ Solovjov je kritikovao pozitivističko odbijanje Aristotelovog esencijalizma, odnosno filozofskog realizma. Pozitivizam, prema Solovjovu, samo potvrđuje pojavu nekog objekta, negirajući intuitivnu realnost koju ljudi doživljavaju kao dio svoje svijesti.

Vladimir Solovjov postao je prijatelj i povjerenik Fjodora Dostojevskog. Suprotno od stavova Dostojevskog, Solovjov je bio naklonjen rimokatoličkoj crkvi. On se zalagao za ukidanje raskola (ekumenizam, sabornost) između pravoslavne i katoličke crkve – eventualno, „sa etičke i socijalne tačke gledišta“, spajajući sve u katolicizam.

Solovjov se nikada nije ženio, niti je imao djecu, ali, vodio je idealizovane odnose, koje je ovekovječio u svojoj duhovnoj ljubavnoj poeziji, uključujući dvije žene po imenu Sofija. Odbacio je tvrdnje mistične Ane Šmit, koja je tvrdila da je njegov božanski partner.

Solovjov je umro kao siromašni beskućnik 1900. godine, ostavljajući svog brata Mihajla Sergejeviča i nekoliko kolega da brane njegovo intelektualno nasljeđe.

Uticaj

Široko je rasprostranjeno mišljenje da je Solovjov bio glavna inspiracija za Dostojevskog za likove Aljoše i Ivana Karamazova u djelu Braća Karamazovi. Uticaj Solovjova se takođe može vidjeti u djelima simbolista i neoidealista kasnije ruske sovjetske ere. Njegova knjiga „Smisao ljubavi“ može se posmatrati kao jedan od filozofskih izvora Tolstojeve „Krojcerove sonate“ (1889). Ovo je takođe delo u kome je uveo pojam “sizigi” da bi označio “bliski savez”.

Solovjov je uticao na religioznu filozofiju Nikolaja Berđajeva, Sergeja Bulgakova, Florenskog, Franka, na ideje Rudolfa Štajnera i poeziju i teoriju ruskih simbolista, odnosno Belija, Bloka i drugih.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *