Čovjek sa kamerom – Priča o filmu

Čovjek sa kamerom (ruski: Человек с киноаппаратом), dokumentarni sovjetski nijemi film iz 1929. scenarista i reditelja Dzige Vertova.

Kritičari britanskog magazina Sight&Sound u anketi provedenoj 2012. proglasili su film Čovjek sa kamerom osmim najboljim filmom svih vremena.

Karakteristike filma

Čovjek sa kamerom bio je kulminacija Vertovljeve teorije Kino – oko, koja je polazila od teze da je kamera instrument nalik ljudskom oku, pa da ju je stoga najbolje koristiti za dokumentiranje događaja iz stvarnog života. Dakle, da dokumentarni film više odgovara sovjetskom društvu u izgradnji novog komunističkog društva, od fikcionalnog filma sa dramaturgijom, opterećenog starim teatarskim uticajima i lažnim inscenacijama.

Jedna od prvih scena iz filma Čovjek sa kamerom

Vertov je u tom filmu spojio sve svoje iskustvo, stečeno ranijih godina na radu dokumentarnih propagandnih filmova, i svoje futurističke korijene, sa svojom teorijom po kojoj je film trebao biti instrument u službi naroda i komunizma.

Čovjek sa kamerom bio je tehnički vrlo avangardni film, koji još danas zrači originalnošću i vitalnošću.

Film je sniman tri godine, na lokacijama u Moskvi, Kijevu i Odesi, on je trebao prikazati 24 časa jednog običnog dana u Sovjetskom savezu.

Radnja

Na samom početku filma pojavljuje se upozorenje da film uopšte nema teksta, iako je nijem. Film počinje paralelnim prizorima zore i buđenja, od pripreme kinooperatera za projekciju filma, probe muzičara, do buđenja skitnica po parkovima Odese, jutarnje toalete i oblačenja mlade žene, do odlaska Vertovljeve snimateljske ekipe na teren. Scene običnog svakodnevnog sovjetskog života se smjenjuju sve do zalaska sunca, kad nas reiatelj vraća u istu kino dvoranu, kad počinje projekcija filma za gledaoce (što zaključujemo po radu projektora), a na platnu se pojavi fasada Boljšoj teatra.

Uloge i muzika

Glumac Uloga
Mihail Kaufman snimatelj (glumi samog sebe)

Film originalno nije imao nikakvu muzičku pozadinu, a ni Vertov nije nikada naglasio kakva bi muzička pozadina odgovarala njegovom filmu. Od tridesetih godina prošlog vijeka do danas postoji čitav niz soundtracka, koje su komponovali za film; od Pierre Henrya do Michaela Nymana 2001.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *