Omar Sharif – Biografija

Omar Sharif (عمر الشريـف), pravim imenom Michel Demitri Chalhoub, egipatski glumac. Njegovi najpoznatiji filmovi su Lawrence od Arabije (1962), Doktor Živago (1965), Smiješna djevojka (1968). Imao je jednu nominaciju za Oscara, a osvojio je tri Zlatna globusa, kao i nagradu César. U novembru 2005. od UNESCO-a je dobio Medalju Sergej Eisenstein kao priznanje za njegov značajan doprinos svijetu filma i kulturnoj raznolikosti. Za vrijeme vladavine egipatskog predsjednika Gamala Abdel Nasera imao je ograničenje na putovanja, što ga dovodi do toga da se iseli u Evropu. Zbog otuđenosti došlo je do prijateljskog razvoda od supruge, legendarne egipatske glumice Faten Hamama, koja ga je inspirisala da pređe na islam. Bio je doživotni entuzijasta prema trkaćim konjima, a jedno vrijeme svrstavao se među najbolje svjetske igrače bridža.

Rane godine

Omar Sharif, čije prezime na arapskom znači “plemenit čovjek”, rodio se u Aleksandriji u tadašnjoj Kraljevini Egipat, u katoličkoj porodici sirijsko-libanskog porijekla. Njegov otac, Joseph Chalhoub, bio je bogati trgovac egzotičnog drveta, koji se početkom 20. vijeka doselio u Egipat, gdje se rodio i odrastao Omar. Njegova majka je bila poznata hostesa elitnog društva u Egiptu, a među redovnim posjetiteljima je bio i Kralj Faruk, sve dok nije svrgnut 1952. godine.

U mladosti, Sharif je studirao na koledžu Victoria College u Aleksandriji, gdje je pokazao talent za jezike; diplomirao je na Kairskom univerzitetu na odsjeku za matematiku i fiziku. Sharif je 1955. godine prešao na islam i oženio egipatsku glumicu Faten Hamama, koja mu je rodila sina jedinca Tareka Omara Sherifa.

Glumačka karijera

1954. godine, Sharif je započeo svoju glumačku karijeru u rodnom Egiptu sa ulogom u filmu Shaytan Al-Sahra (“Pustinjski đavo”). Iste godine pojavio se u filmu Sira` Fi al-Wadi (“Borba u dolini”). Brzo je stekao slavu, pojavljujući se u egipatskim produkcijama, uključujući i filmove La Anam (“Besani”) 1958. godine, Sayyidat al-Qasr (“Gospodarica palate”) 1959. godine kao i adaptaciju romana Ana Karenjina Nahr el hub (“Rijeka ljubavi”) 1961. godine. Takođe je glumio sa svojom suprugom, egipatskom glumicom Faten Hamama, u nekoliko filmova sa romantičnom tematikom.

Sharifov prvi film na engleskom jeziku je bila uloga Sharifa Alija u Leanovom istorijskom epskom filmu Lawrence od Arabije 1962. godine. Ova uloga donijela mu je nominaciju za Oscara za najboljeg sporednog glumca i nagradu Zlatni globus za najboljeg sporednog glumca, kao i nagradu Zlatni globus za najboljeg novajliju u svijetu filma. Uloga koju je glumio Sharif se zbog svoje složenosti i rizika danas smatra jednom od “najzahtjevnijih sporednih uloga u istoriji Hollywooda”. Sharif će koristiti sopstvenu multietničku pripadnost u drugim filmovima što mu je itekako pomoglo u daljoj karijeri: “Pričao sam francuski, grčki, italijanski, španski, pa čak i arapski”, rekao je on. … sa akcentom koje mi je omogućio da igram uloge stranaca a da niko nije znao tačno odakle sam, nešto što se pokazalo vrlo uspješnim u cijeloj mojoj karijeri.”

U narednih nekoliko godina, Sharif je glumio u filmovima od kojih se ističe Behold a Pale Horse (1964). Režiser Fred Zinnemann je rekao da je izabrao Sharifa djelimično zbog predloga Davida Leana.” On je rekao da je apsolutno sjajan glumac, ‘Ako možda možete da ga uzmete u obzir.” Istoričar filma Richard Schickel je napisao da je Sharif odigrao “istinski prekrasnu ulogu”, a posebno je vrijedna pomena njegova potpuno drugačija uloga od one u Lawrence-u od Arabije: “Teško je povjerovati da je ulogu imama i šeika igrao isti čovjek”.

Sharif je dalje igrao jugoslovenskog ratnog patriotu u Žutom Rolls-Royceu (1964), zatim mongolskog osvajača u Džingis Kanu (1965), njemačkog oficira u Noći generala (1967), Rudolfa, prestolonasljednika Austro-Ugarske u filmu Mayerling (1968 ) i Che Guevaru u filmu Che! (1969).

1965. godine, Sharif ponovo radi sa Leanom, u glavnoj ulozi u epskoj ljubavnoj priči Doktor Živago (1965), adaptaciji romana Borisa Pasternaka iz 1957, koji je bio zabranjen u SSSR-u 30 godina. Radnja se dešava tokom Prvog svjetskog rata i Ruske revolucije, a Sharif je igrao ulogu Jurija Živaga, pjesnika i ljekara.

Istoričar filma Constantine Santas objasnio je da je Lean namjeravao da film bude poetski prikaz perioda, sa širokim vidicima krajolika u kombinaciji sa snažnom filmskom muzikom Mauricea Jarrea. On dalje napominje da je uloga Sharifa bila “pasivna”, njegove oči su odražavale “stvarnost”, koja onda postaje “ogledalo stvarnosti koju sami vidimo”. U komentaru na DVD-u (izdanje 2001), Sharif je opisao Leanov stil režije kao da liči na generala koji komanduje vojskom. Za svoju ulogu osvojio je Zlatni globus za najboljeg glumca u kategoriji drame, dok je film dobio deset nominacija za Oskara, ali Sharif nije bio nominovan za Oscara za najboljeg glumca.

Sharif je dobio pohvale za svoj portret Nickyja Arnsteina u filmu Smiješna djevojka (1968). Igrao je ulogu supruga Fanny Brice, koju je igrala Barbra Streisand što je bilo njena prva filmska uloga. Njegova odluka da radi zajedno sa Streisand razljutila je vladu Egipta, zbog njene podrške Izraelu tokom Šestodnevnog rata, pa je film u Egiptu bio zabranjen. Takođe “odmah je bio zabranjen” u brojnim arapskim zemljama. Streisand je u šali odgovorila: “Mislite da je Kairo uznemiren? Trebate vidjeti pismo koje sam dobila od tetke Rose!”. Sharif i Streisand postali su ljubavnici tokom snimanja. Sharif je kasnije priznao da ona nije bila privlačna na prvi pogled, ali da ga je opčinio njen šarm: “Oko sedam dana od trenutka kad sam je upoznao”, prisjetio se on, “bio sam ludo zaljubljen u nju. Mislio sam da je najbolja djevojka koju sam ikada upoznao u životu … smatrao sam je fizički prekrasnom, i počeo sam da je priželjkujem.” Sharif je reprizirao ulogu u nastavku filma 1975. godine.

Sharif se dalje pojavljuje u vestern filmu Mackennino zlato (1969), igrajući odmetnika nasuprot Gregoryja Pecka; zatim u trileru Juggernaut (1974), u kojem je glumio uz Richarda Harrisa, te u romantičnoj drami Sjeme tamarinda (1974), zajedno sa Julie Andrews, u režiji Blakea Edwardsa. Sharif se zatim pojavljuje u kameo nastupu u Edwardsovom filmu Pink Panther ponovo napada(1976), te u špijunskoj komediji iz 1984. Strogo povjerljivo! 2003. godine je dobio priznanje za njegovu vodeću ulogu u filmu Monsieur Ibrahim (filmskoj adaptaciji zasnovanoj na romanu Monsieur Ibrahim i cvijeće Kurana), glumio je turskog muslimana koji radi kao trgovac i postaje očinska figura za jevrejskog dječaka. Za ovu ulogu, Sharif je dobio nagradu César za najboljeg glumca. Sharif je kasnije imao uloge u filmovima Hidalgo (2004) i Rock the Casbah (2013).

Karijera igrača bridža

Omar Sharif na demonstraciji bridža u Holandiji 1967. godine

Sharif se jedno vrijeme svrstavao među 50 najboljih svjetskih igrača bridža. Sharif je nekoliko godina bio saradnik u novinskoj kolumni za Chicago Tribune, ali je kasnije prepustio pisanje kolumne Tanni Hirsch. Takođe je bio autor i koautor nekoliko knjiga o bridžu a njegovo ime je bilo licencirano za video igre o bridžu; prvobitno je bila objavljena MS-DOS verzija i Amiga verzija 1992. godine. Aplikacija za Windows i verzija za mobilne platforme Omar Sharif o bridžu još uvijek se prodaje. Sharif je bio redovan u kockarnicama u Francuskoj a 2006. godine izjavljuje kako je napustio kockanje, pa čak i bridž radi porodičnog života, a sebe je opisao kao polu-penzionisanog od glume.

Privatni život

Sharif je živio u svom rodnom Egiptu od rođenja 1932. godine, sve dok se nije preselio u Evropu 1965. godine. Ispričao je da 1932. godine njegov otac “nije bio bogat čovjek”, ali je “zaradio dosta novca”. Prije egipatske revolucije 1952. Kralj Faruk posjećivao je Sharifovu porodičnu kuću, i postao je prijatelj i igrao karte sa Sharifovom majkom. Njegova majka je bila elegantna i šarmantna hostesa koja je imala privilegiju “druženja samo sa elitom” egipatskog društva. Sharif je takođe ispričao kako je poslovanje njegovog oca sa drvnim materijalima bilo veoma uspješno u to vrijeme, ali na način kako to Sharif opisuje – nepošteno ili nemoralno. Nakon 1952. godine zbog politike nacionalizacije predsjednika Nasera – poslovanje njegovog oca pretrpjelo je gubitke.

1954. Sharif je glumio u filmu Borba u dolini nasuprot Faten Hamama, koja ga je poljubila iako je prethodno odbila da se ljubi na ekranu. Njih dvoje su se zaljubili a Sharif je prešao na islam i oženio Faten. Dobili su sina, Tareka El-Sharifa, rođenog 1957. godine u Egiptu, koji se pojavio u filmu Doktor Živago kao Jurijev osmogodišnji sin. Par je živio odvojeno oz 1966. godine, a brak se okončao 1974. Sharif se nikada nije ponovo ženio. On je naveo da od njegovog razvoda, nikada se više nije zaljubio u drugu ženu.

Nasserova vlada je nametnula ograničenja na njegova putovanja u vidu “izlazne vize”, pa su Sharifova putovanja i učestvovanje u međunarodnim filmskim projektima bili otežani, što Omar nije mogao tolerisati. Ove restrikcije na putovanja uticale su na odluku Sharifa da ostane u Evropi u pauzama između njegovih filmskih snimanja, ali ta odluka ga je koštala braka sa Faten Hamam, iako su oni kasnije ostali prijatelji. To je bila velika prekretnica u Sharifovom životu i promijenila ga je od situiranog porodičnog čovjeka u doživotnog neženju koji je živio u evropskim hotelima. Kada je komentarisao svojoj slavu i život u Hollywoodu, rekao je: “Stekao sam slavu, ali isto tako stekao sam i usamljenost. I mnogo mi nedostaje moja zemlja, moj narod.” Kada je Sharifova afera sa Barbrom Streisand bila objavljena u egipatskoj štampi, Sharif je izgubio egipatsko državljanstvo (po naređenju egipatske vlade) zbog Streisandine otvorene podrške Izraelu, koji je tada bio u stanju rata sa Egiptom.

Sharif je postao prijatelj sa Peterom O'Tooleom za vrijeme snimanja Lawrencea od Arabije. Kasnije su se pojavili zajedno u nekoliko drugih filmova i ostali su bliski prijatelji. Bio je i dobar prijatelj sa egiptologom Zahijem Hawassom. Njegov prijatelj, glumac Tom Courtenay otkrio je u intervjuu 19. jula 2008. za BBC radio da je Sharif navijao za fudbalski klub Hull City AFC i da je tokom 1970-ih telefonom iz svog doma u Parizu dobijao najnovije rezultate utakmica. Sharif je 2010. dobio počasnu diplomu od strane University of Hull. Sharif je imao interes za trkaćim konjima tokom perioda više od 50 godina. Gajio je dugo prijateljstvo sa trenerom trkačkih konja Davidom Smagom i često je viđan na francuskim hipodromima, a posebno na hipodromu Deauville-La Touques koji je bio njegov omiljeni. Sharifovi konji osvojili su niz važnih trka a najbolje uspjehe imao je sa Don Boscoom, koji je osvojio nagrade Prix Gontaut-Biron, Prix Perth i Prix du Muguet. Pisao je i za jedan francuski magazin o konjskim trkama.

Bilo je nekih neslavnih trenutaka u njegovom privatnom životu. Jednom je 2003. udario policajca prilikom nereda u pariskom kazinu i bio je naknadno kažnjen dobivši uslovnu zatvorsku kaznu. Novinarima je objasnio ovaj napad na policajca kao “san svakog Francuza.” Dvije godine kasnije, udario je radnika na parkingu restorana na Beverly Hillsu. Dosuđen mu je probni rad i naređeno mu je da plati odštetu.

U poznim godinama, Sharif je živio uglavnom u Kairu sa svojom porodicom. Uz sina, i dva unuka, Omara (rođenog 1983. godine u Montrealu) i Karima. Mlađi Omar Sharif je takođe glumac.

Bolest i smrt

U maju 2015. godine objavljeno je da Sharif pati od Alzheimerove bolesti. Njegov sin Tarek El-Sharif je rekao da je njegov otac postao zaboravan oko nekih od najvećih filmova u njegovoj karijeri; miješao bi imena njegovih najpoznatijih filmova, Doktora Živaga i Lawrencea od Arabije, često zaboravljajući gdje su se filmovi snimali.

10. jula 2015. godine, za manje od šest mjeseci nakon Hamamine smrti, Sharif je umro nakon što je pretrpio srčani udar u bolnici u Kairu. 12. jula 2015. godine, Sharifova dženaza je održana u Velikoj džamiji Mushir Tantawi u istočnom Kairu. Sahrani je prisustvovala grupa Sharifovih rođaka, prijatelja i egipatskih glumaca, a njegov tabut bio je prekriven egipatskom zastavom i crnim pokrovom.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *