Alessandro Scarlatti – Biografija

Alessandro Scarlatti (Palermo, 2. maj 1660 – Napulj, 1725) barokni kompozitor, poznat po svojim operama i kantatama, koji se takođe smatra i osnivačem Napolitanske škole opere.

Rođen je u Palermu na Siciliji 2. maja 1660. godine. Kaže se da je bio učenik Giakoma Carissinia. Postoje teorije da je imao veze sa sjevernom Italijom, jer njegovi rani radovi su prepuni uticaja Stradella i Legrenzi. Nakon izvođenja opere Gli Equivoci nell sembiante 1679. u Rimu, dobio je podršku od švedske kraljice Kristine i postao njen Maestro di Capella.

1684. postao je Maestro di Capella na dvoru u Napulju, vjerovatno pod uticajem svoje sestre koja je bila operska pjevačica, a moguće i ljubavnica nekom od uticajnih napolitanskih plemića. Tu je napisao veliki niz opera, kao i drugih muzičkih djela za državne prilike.

1702. godine Scarlatti je napustio Napulj i nije se vratio sve dok španska dominacija nije potisnuta austrijanskom. Za to vrijeme bio je pod pokroviteljstvom Ferdinanda de Medicija za čije je privatno pozorište blizu Firence komponovao opere. Nakon posjete Veneciji i Urbinu 1707. godine, vratio se u Napulj, preuzeo svoje dužnosti i ostao tamo do 1717.. Do tada, ljudi iz Napulja su se na neki način umorili od njegove muzike, ali su ga zato Rimljani i dalje mnogo cijenili. Baš u pozorištu Capranica u Rimu su izvedene njegove najbolje opere (npr. Telemaco, Marco Attilio Regolo i La Griselda), ali i dosta djela crkvene muzike uključujući i one za hor i orkestar sastavljenih u čast Sv. Ceciliji 1721. godine. Njegov poslednji rad bio je nezavršena serenada za vjenčanje princa Stigliana 1723.. Umro je u Napulju 1725.

Djelo

Njegova dominacija, kako u oblasti komične opere: „titto il mal non per nuocere“, 1681. godine, tako i u sferi ozbiljne opere: „olimpia venedicata“, 1685, bila je potpuna. Scarlatti je utemeljivač nove putanje razvoja arije, koja će definitivno imati trodjelnu strukturu, a čiji će treći dio predstavljati ponavljanje drugog („de capo“); zatim veću pažnju posvećuje komponovanju instrumentalne uvertire – tada nazivanom „sinfonija“, a uveo je i brojne paralelne dionice za četiri pjevača, što se nazivalo: „arie a quatro“, kao što je slučaj u djelu „Telemaco“ (1718).

U znatnom dijelu zahvaljujući Scarlattijevom stvaralaštvu, može se govoriti o potpunom trijumfu italijanske opere: najpoznatiji kompozitori izvan Italije u prvoj polovini 18. veka, sa izuzetkom Johanna Sebastiana Bacha, koji nije pisao opere, ili Jeana-Philippa Ramoa, zastupnika tradicionalne francuske muzike, imali su u svom opusu i ovu muzičku formu, a potpuno su bili pod italijanskim operskim uticajem, kao što je slučaj sa Georgom Philippom Thelemannom (1681-1767) i njegovim djelom „Pimpione“ (1725), a posebno sa Georgom Fridrichom Haendlom, vjerovatno najznačajnijim operskim kompozitorom toga vremena, koji je komponovao izuzetna djela kao što su „Rinaldo“ (1711), „Julije Cezar“ (1724), „Tamerlano“ (1724), „Orlando“ (1733) i „Xerks“ (1738). Sve su prikazane u Londonu u kojem je njemački kompozitor živIo od 1712. godine, a gdJe je vodio borbu sa italijanskim kompozitorima koji su tamo živjeli, a posebno sa Geovanijem Bononzinijem (1670-1747), autorom veoma popularnih opera tog vremena, kao što su „Muzio Scevola“ (1721) i Griselda (1722).

Budući da je tokom baroknog perioda potreba za operom bila ogromna, upravnici pozorišta i kompozitori su zbog velike potražnje osmislili niz djela koje su zajedno napisali različiti muzičari, a koja se zovu „pasticio“. Jedno od tih djela je i „Giunio Bruto“, koje je komponovao Alessandro Scarlatti.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *