Mike Oldfield – Biografija

Majkl Gordon Oldfild (engl. Michael Gordon Oldfield; rođen 15. maja 1953) multiinstrumentalista i kompozitor čiji stil obuhvata progresivni rock, folk, etno ili world muziku, klasiku, elektroniku i u novije vrijeme dance. Njegova muzika je često veoma razrađena i kompleksna. Najpoznatiji je po hit albumu Tubular Bells iz 1973. godine, koji je izazvao revoluciju na polju instrumentalne muzike i proslavio izdavačku kuću Virgin Records.

Biografija

Oldfildovi roditelji su Morin i Rejmond Oldfild. Njegova sestra Sali i brat Teri su takođe poznati muzičari koji su više puta gostovali na njegovim albumima. Odgajani su u rimokatoličkom duhu, vjeri njihove majke Irkinje. Sa norveškom pjevačicom Anitom Hegerland ima dvoje djece.

Rana karijera

Oldfildova karijera počela je veoma rano, kada je kao dječak svirao gitaru u lokalnim folk klubovima. Tada je već imao dva petnaestominutna instrumentalna komada u kojima je „prošao kroz sve muzičke pravce“, i oni su bili preteča njegovih prepoznatljivih kompozicija iz 1970-ih. U ranim tinejdžerskim godinama priključuje se bit grupi koja je svirala muziku nalik onoj grupe The Shadows. Oldfild je oduvijek naglašavao da je Henk Marvin na njega imao najveći uticaj. 1967. sa sestrom Sali osniva folk duo The Sallyangie. Sledeće godine izdaju album Children of the Sun, ali se ujesen iste godine bend raspao zbog kreativnih nesuglasica. Nakon toga, sa bratom Terijem osniva bend Barefoot koji ga vraća rock muzici.

1970. se priključuje bendu bivšeg pjevača grupe Soft Machine Kevinu Ersu u kojem svira bas. U bendu je bio i klavijaturista i kompozitor Dejvid Bedford koji je ohrabrivao Oldfilda u pravljenju rane verzije albuma Tubular Bells. Bedford je kasnije ugovorio i organizovao orkestarsku verziju tog albuma. Oldfild je sa Ersom snimio dva albuma — Whatevershebringswesing i Shooting At The Moon. Oba albuma sadržala su rane verzije onoga što će postati njegov muzički zaštitni znak.

Nakon što je snimio demo verziju albuma Tubular Bells, Oldfild je pokušao da nekoga iz muzičke industrije ubijedi da prihvati projekat, ali mu je svuda rečeno kako projekat nije komercijalan. Ipak, 1972. upoznaje mladog Ričarda Bransona koji je osnivao sopstvenu izdavačku kuću, Virgin Records, i nakon što je toncima Tomu Njumanu i Sajmonu Hejvortu pustio demo, počeo je da snima verziju albuma iz 1973.

(1973—1991) Virgin godine

Tubular Bells je postalo Oldfildovo najpoznatije djelo. Instrumentalna kompozicija snimana je tokom 1972. godine, a izdata 25. maja 1973. kao inauguracija Bransonove Virgin Records etikete. Album je bio veliki hit, a Oldfild je na njemu svirao preko dvadeset različitih instrumenata pokrivši tako više muzičkih žanrova. Album je ubrzo dospio na Top 10 listu britanskih albuma i na njoj se zadržao 279 nedjelja. Ovaj broj nadmašilo je samo deset drugih albuma u istoriji britanskih top-lista. Broj od 2,57 miliona prodatih primjeraka u Britaniji stavlja ga na 28. mesto najprodavanijih britanskih albuma svih vremena. U Americi je skrenuo pažnju mahom zbog pojavljivanja na soundtracku filma Istjerivač đavola (The Exorcist). Ujesen 1974. njegov sledeći LP, Hergest Ridge, nalazio se na prvom mestu u Britaniji tokom tri nedjelje, sve dok ga sa nje nije skinuo Tubular Bells. Iako je Hergest Ridge izdat godinu dana nakon albuma Tubular Bells, prvi je dospio na mjesto br.1. Tubular Bells je proveo 11 uzastopnih nedjelja na mjestu br. 2 prije nego što se učvrstio na prvom mjestu. Tubular Bells je bio iskorišćen kao glavna muzička tema za The Space Movie, film koji je Virgin izdao povodom proslave desetogodišnjice misije Apolo 11. Muzički dio koji se čuje u Istjerivaču đavola preuzet je iz scene Apolovog prizemljenja.

Kao i Tubular Bells, Hergest Ridge imao je oblik dvodjelnog instrumentalnog djela, ovoga puta evocirajući scene Oldfildovog odlaska iz seoskog okruga Herfordšir. Nakon njih je 1975. uslijedilo pionirsko djelo u world muzici — Ommadawn. 1978. izlazi album Incantations koji je predstavio različite glasovne izvedbe Sali Oldfild, Medi Prajor i ženskog hora Queen's College. U vrijeme snimanja ovog albuma Oldfild je bio na kontroverznoj terapiji za sticanje samopouzdanja, poznatoj kao Exegesis. Nema sumnje da je rezultat ovoga bio da je nekada povučeni muzičar krenuo na veliku evropsku turneju kako bi promovisao svoj novi album. Snimci sa ove turneje pojavili su se u obliku albuma Exposed.

Početkom ‘80-ih Oldfild pravi prelaz ka popularnoj „mainstream“ muzici, počevši sa ubacivanjem kraćih instrumentalnih pjesama i savremenijih obrada starijih pjesama na albumima Platinum i QE2. Ubrzo je svoju pažnju usmjerio na pisanje pjesama koje su uključivale glasove poznatih izvođača, praćenih njegovim prepoznatljivim gitarskim zvukom. Najpoznatija pjesma iz tog vremena je Moonlight Shadow, hit iz 1983. na kojoj pjeva Megi Rajli (Maggie Reilly) i koja je više puta obrađivana od strane različitih izvođača. Najpoznatija Oldfildova kompozicija na američkom tržištu u to vrijeme je bila nova verzija pesme Family Man dua Hall & Oates.

Oldfild se kasnije posvetio filmu i videu, pišući muziku za poznati film Rolanda Džofija (Roland Joffé) — Polja smrti (The Killing Fields) i napravivši solidan video materijal za svoj album Islands. Islands je nastavio ono što je Majk radio na prethodnih nekoliko albuma — instrumentali sa jedne strane, a rok/pop singlovi sa druge. Pjesme Islands, koju pjeva Boni Tajler i Magic Touch na kojoj peva Džim Prajs, odnosno Maks Bejkon (verzija za SAD) bile su najveći hitovi. U Americi je pjesma Magic Touch postigla ogroman uspjeh i dospjela na Top 10 američke liste singlova. Earth Moving izašao je jula 1989. i doživio osrednji uspjeh. Pjesme Innocent, Holy i Hostage izašle su u obliku singlova. U ovo vrijeme došlo je do ozbiljnih razmirica između Oldfilda i njegove izdavačke kuće. Virgin Records je uporno insistirao da bilo koji naredni instrumentalni album treba da nosi naziv Tubular Bells 2.

Oldfildov buntovnički odgovor na to bio je Amarok, jednosatno muzičko djelo sačinjeno od tema koje se neprestano mijenjaju (vjerovatno kako bi se onemogućilo pravljenje singlova), neočekivani žestoki, eksplozivni zvuci, buka i veoma lukavo skriven dio na Morzeovoj azbuci u kome Oldfild vrijeđa Ričarda Bransona. Iako mnogi od fanova smatraju ovaj album za najbolji, nije doživio komercijalni uspjeh. Narednim albumom, Heaven's Open, nastavio je sa napadima na Brensona i to je bio poslednji album izdat za Virgin etiketu. Značajna stvar na ovom albumu bila je ta što je Oldfild lično otpjevao sve glavne vokale. Neki kažu da je to bilo zbog žurbe da što prije napusti Virgin (prije toga je izjavljivao kako se njegov glas ne uklapa u njegove pjesme).

(1992—2003) Warner godine

I nakon prelaska u Warner Oldfild je nastavio da koristi nove muzičke stilove na albumima Tubular Bells II, (reinterpretaciji albuma Tubular Bells), The Songs of Distant Earth (nazvan po istoimenom romanu Artura Klarka) isprobavajući zvuk softvera “New Age”, kao i Tubular Bells III nastao pod uticajem muzičke dens scene na ostrvu Ibiza, gdje se preselio.

Tokom 1999. godine Oldfild je izdao dva albuma — Guitars, u kome je iskoristio gitare da napravi sve zvuke na albumu, uključujući i perkusije i The Millennium Bell koji se sastoji od djelova muzičkih pravaca koji su obilježili istorijska poglavlja tokom prošlog milenijuma. Ovaj album je uživo izveden u Berlinu tokom proslave novog milenijuma 1999-2000.

Najnovija stvar koju je pridodao svom repertoaru je projekat Music VR, gdje kombinuje svoju muziku sa virtualnom realnošću kompjuterske igre. Njegov prvi rad na ovom projektu je Tr3s Lunas iz 2002, virtualna igrica gdje igrač interaktivno učestvuje u svijetu prepunom nove muzike. Ovaj projekat izašao je u vidu dvostrukog CD-a — jednog sa muzikom, a drugog sa igrom.

2003. izdao je Tubular Bells 2003, ponovljeni snimak originalnog albuma na CD-u i audio DVD-u. ovo je urađeno kako bi se „popravile“ mnoge „nesavršenosti“ koje su postojale na originalu usled tehnologije iz ranih ‘70-ih, kao i ograničenog vremena koje je imao za snimanje albuma. Ovim je proslavljena tridesetogodišljica Tubular Bellsa i Oldfildov pedeseti rođendan. DVD-Audio verzija sadrži isto što i CD sa surround zvukom i neke demo verzije originalnog albuma. Otprilike u isto vrijeme Virgin je izbacio SACD verziju sa originalnim stereo albumom i kvadrofonom miks verzijom Fila Njuela iz 1975. U verziji iz 2003, originalni glas Em-Sija (Viv Stenshol) zamijenjen je glasom Džona Kliza.

2004 – do danas

Majk Oldfild na seriji koncerata Night of the Proms, decembar 2006.

Dana 12. aprila 2004. Oldfild je lansirao njegov sledeći VR projekat po imenu Maestro koji sadrži muziku sa albuma Tubular Bells 2003, kao i neke čilaut melodije. Demo verzija igre može se naći na njegovom oficijalnom sajtu.

Dupli album Light & Shade izdat je za Mercury Records, za koga je Majk potpisao ugovor o izdavanju najmanje tri albuma. Diskovi sadrže muziku različitog raspoloženja. Jedan je opuštajući (“Light”), a drugi je više natušten i oštar (“Shade”). Album se pojavio 26. septembra 2005.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *