Curzio Malaparte – Biografija

Curzio Malaparte, pravo ime – Kurt Erich Suckert, (Prato, 9. jun 1898.Rim, 19. jul 1957.), italijanski književnik i publicist.

Biografija

Rodio se u malom toskanskom mjestu Pratu. Majka mu je bila Italijanka, a otac Njemac. Odrastao je u jednoj seoskoj porodici kao posvojče. Za vrijeme Prvog svjetskog rata, iako je tada imao samo šesnaest godina, pobjegao je iz klasične gimnazije i prijavio se kao dobrovoljac u francusku vojsku, pošto je Italija tada još bila neutralna. Kad su 1915. Italija i Francuska postale saveznice mladi Malaparte je dobio čin narednika. Dobio je više odlikovanja.

Sudjelovao je u Mussolinijevom “Maršu na Rim” 1922. godine. Kao pripadnik vodećeg kruga Fašističke stranke pokreće, 1924. godine, časopis La Conquista dello Stato (“Osvajanje Države”) i uređuje nekoliko drugih novina nacionalnog značaja.

1918. započinje pisati kao novinar. Od 1925. godine bira ime “Malaparte”, kao igru riječi prema slavnom prezimenu “Bonaparte”. Dok “B(u)onaparte” znači na italijanskom jeziku “Dobra strana”, “Malaparte” znači “Loša strana”.

1931. u članku “Umijeće državnoga udara” napada istovremeno i Hitlera, i Mussolinija. Biva zatvoren i potom upućen u egzil na italijansko ostrvo Lipari i potom Capri. Ondje 1937. godine projektuje slavnu “Kuću Malaparte” (Casa Malaparte), luksuznu vilu na visokoj hridi, koju arhitekte cijene kao jedan od najboljih primjera italijanske arhitekture XX. vijeka. Malaparte je odbio saradnju arhitekata, i podigao kuću uz pomoć lokalnog klesara Adolfa Amitrana.

1938. dobio je dopuštenje da napusti Capri – na ličnu intervenciju Mussolinijevog zeta i ministra spoljnjih poslova Galeazza Ciana. Potom mu je bilo dopušteno nastaviti pisati i objavljivati – što je u totalitarnoj fašističkoj državi bilo moguće samo uz odobrenje vlasti. Objavljivao je u razdoblju od 1938. do 1944. godine seriju autobiografskih djela u maniru fantastičnog realizma; od 1941. godine piše kao ratni dopisnik (iz Ukrajine i Rusije, uglavnom) za Corriere della Sera.

Od novembra 1943. do marta 1946. godine radio je za Visoko zapovjedništvo snaga SAD-a u Italiji, kao službenik za odnose sa građanima.

Često je mjenjao simpatije i stavove, pa od republikanaca postaje nacionalista, od fašiste antifašista i ljevičar (nakon II. svjetskog rata postaje član Italijanske komunističke partije), a na kraju slavitelj kineskog (maoističkog) puta.

Umro je u Rimu 1957. godine, od raka pluća.

Književno stvaralaštvo

Okušao se u gotovo svim književnim vrstama, ali je nabolji u lirskoj i angažovanoj pripovjedačkoj prozi (Prokleti Toskanci), te polu-autobiografskim romanima o Drugom svjetskom ratu (Kaputt, Koža). Poslednji je zbog svog sadržaja izazvao bijes Katoličke crkve i došao na Index librorurm prohibitorum.

1944. je objavio roman Kaputt, djelo koje ga je učinilo slavnim. U tom djelu opisuje strahote rata. Djelo je autobiografskog karaktera i predstavlja ono što je on vidio tokom rata. Jedna od epizoda opisuje kako mu Pavelić ponosno pokazuje kotaricu punu ljudskih očiju koju su donijele njegove vjerne ustaše ubivši mnogo Srba u okolini Drine.

Naredni roman Koža (1949) još više će učvrstiti njegovu reputaciju velikog pisca, a u istoriji književnosti biće zapamćen po još nekoliko zanimljivih publicističkih, pjesničkih, esejističkih, romanesknih i dramskih djela: Sodoma i Gomora (1931), Volga se rađa u Evropi (1943), Prokleti Toskanci (1956) itd.

Njegova zadnja za života objavljena knjiga, Prokleti Toskanci je iz 1956. godine. Knjiga predstavlja napad na srednje i bogate slojeve iz Toskane – milje iz kojega je i sam ponikao.

Djela
  • Viva Caporetto!, 1921.
  • Tecnica del colpo di Stato, 1931.
  • Donna Come Me, 1940.
  • The Volga Rises in Europe, 1943.
  • Kaputt, 1944.
  • La Pelle, 1949.
  • Du Côté de chez Proust, 1951.
  • Maledetti toscani, 1956.
Posmrtno:
  • Benedetti italiani, 1961.
Kuća Malaparte

Kuća Malaparte na Capriju.

Kuća Malaparte na Capriju: književnik C. Malaparte zapamćen je i kao autor jedne od najljepših vila u istoriji italijanske arhitekture. Kuću je uticajni fašistički (poslije: komunistički) književnik sagradio dok je bio od svojih partijskih kolega upućen u egzil (1931.-1938.). Prvobitne planove za kuću napravio je poznati italijanski arhitekta Adalberto Libera ali ih je Malaparte odbacio u korist njegove vlastite vizije. Kuća je danas u vlasništvu Malaparteovih nasljednika a može se vidjeti i u Jean-Luc Godardovom filmu Prezir, iz 1963. godine, gdje se glumica Brigitte Bardot sunča na krovu.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *