Gus Van Sant Jr. – Biografija

Gus Van Sant Jr. (rođen 24. jula, 1952. u Louisvillu, Kentucky) – američki filmski reditelj, fotograf, muzičar i pisac. Trenutno živi u Portlandu, Oregon.

Karijeru je započeo režirajući reklame. Njegova filmografija uključuje obradu romana Even Cowgirls Get the Blues Tom Robbinsa (uloge: Keanu Reeves, Roseanne Barr, Uma Thurman i k.d. lang, sa cameom William S. Burroughs i Heather Graham) i My Own Private Idaho (takođe sa Reevesom i sa River Phoenixom. Van Sant je imao u planu da napravi film o Andy Warholu sa Phoenixom, ali je obustavio projekat zbog njegove smrti. Vjerovatno je najpoznatiji po filmu Good Will Hunting. Van Sant je otvoreno gej i njegovi filmovi često imaju gej likove ili tematiku.

Van Sant je imao cameo u Kevin Smithovom filmu Jay and Silent Bob Strike Back.

Napisao je scenarija za gotovo sve njegove rane filmove. Objavio je roman Pink (ISBN 0-385-49353-3), kao i knjigu njegovih fotografija, pod nazivom 108 Portraits (ISBN 0-944092-22-5).

Biografija

Njegov otac je bio trgovački putnik, zbog čega se njegova porodica često selila u toku Van Santovog djetinjstva. Još u djetinjstvu je počeo da se interesuje za slikanje i film. Već u školi je počeo da snima na Super 8 mm filmu polu-autobiografske snimke koji su koštali između 30 i 50 dolara. Interesovanje za umjetnost ga je dovelo u Rhode Island School of Design, 1970. godine, gdje se upoznao sa radom avangardnih reditelja, poput Stana Brakhaga, Jonasa Mekasa i Andy Warhola. Promijenio je studije sa slikarstva na film.

Posle putovanja po Evropi, Van Sant se preselio u Los Angeles, 1976. godine. Dobio je posao asistenta kod pisca/reditelja Kena Shapira, sa kojim je razvio nekoliko ideja, od kojih nijedna nije realizovana. Svoje frustracije je izrazio u filmu Alice in Hollywood, 1981. godine, koji nikada nije prikazan. U to vrijeme Van Sant počinje da se interesuje više za ljude koji žive u neuglednijim djelovima Hollywood Boulevarda. Postaje fasciniran postojanjem marginalizovanog svijeta u L.A.-u, koji je okružen uspješnim ljudima. Van Sant će se nekoliko puta baviti ovom temom i to najprije u Mala Noche (1985).

Mala Noche je snimljen dve godine nakon Van Santovog odlaska u New York, gdje je radio u reklamnoj agenciji. Nakon što je uštedio 25.000 dolara, mogao je da snimi priču o nesrećnoj ljubavi između gej prodavca i meksičkog imigranta. Neki od njegovih prepoznatljivih elemenata se nalaze već u ovom filmu: neispunjena romantika, apsurd i odnos prema homoseksualnosti. Za razliku od drugih gej reditelja, Van Sant – koji je dugo godina otvoreno gej – odbija da koristi istopolne veze, koje se često javljaju u njegovim filmovima, za iskazivanje političkih poruka.

Mala Noche mu je donijela veoma brzo priznanje i odlične kritike; Los Angeles Times ga je nazvao najboljim nezavisnim filmom godine. Uspeh filma je privukao Hollywood, tako da je Van Sant dobio ponudu od Universala, koji su odustali od saradnje kada im je Van Santi izložio svoje ideje (uključujući i ideje za kasnije snimljene Drugstore Cowboys i My Own PRivate Idaho).

Van Sant se preselio u Portland, gdje je počeo da radi na svojim filmovima, ostvarujući ideje koje je Universal odbio. Uz pomoć nezavisne produkcijske kuće Avenue, režirao je Drugstore Cowboys (1989) – priču o četvorici narkomana koji pljačkaju apoteke kako bi zadovoljavali svoje potrebe. Film je dobio odlične kritike, što ne samo da je potvrdilo priču o Van Santu kao dobrom reditelju, već je oživjelo karijeru Matt Dillona, koji je glumio u filmu.

Naredni film My Own Private Idaho prateći priču o dvojici haslera (River Phoenix i Keanu Reeves) ispituje teme neuzvraćene ljubavi, otuđenja i koncepta porodice (koji Van Sant često ispituje u svojim fimovima). Film je osvojio Independent Spirit nagradu za scenario (istu nagradu Van Sant je dobio i za Drugstore Cowboys).

Naredni projekat Even Cowgirls Get the Blues iz 1994. bio je skup promašaj, jednako komercijalno kao i kod kritike. Uz veliki budžet (bar za Van Santa) od 8.5 miliona dolara i ekipu koju su činili Uma Thurman, Keanu Reeves i John Hurt, film je sniman i dosnimavan, ali finalni proizvod je bio loš.

Na njegovu sreću, naredni film iz 1995. godine, To Die For ga je spasio. Film govori o ubistveno ambicioznoj djevojci koja najavljuje vrijeme na lokalnoj TV stanici (Nicole Kidman), a u glumačkoj ekipi se nalaze i njegov favorit Matt Dillon i brat pokojnog Rivera, Joaquin Phoenix (River je umro dvije godine prije toga, od overdoziranja). Ovo je bio prvi njegov pokušaj saradnje sa velikim studiom (Columbia Pictures) i uspjeh mu je omogućio da nadalje realizuje svoje projekte.

Potpuno priznanje u mainstream filmskoj produkciji dobio je 1997. godine sa filmom Good Will Hunting. Film je postigao veliki uspjeh, kako komercijalni, tako i u ocjenama kritike. Pored toga što je zaradio više od 220 miliona dolara, film je dobio nekoliko Oscara, kao i nominaciju za najbolju režiju za Van Santa.

Iako je posle velikog uspjeha Good Will Hunting-a mogao da bira kakav će film raditi, Van Sant se odlučio za remake Hitchcockovog filma Psycho (1999). Film je bio na ivici potpunog neuspjeha. Pored režije, Van Sant se posvetio i muzici i izdao je dva albuma u ovom periodu: Gus Van Sant i 18 Songs About Golf, kao i knjigu Pink, koju je posvetio Riveru Phoenixu.

Godine 2000. snima nešto uspješniji film Finding Forrester sa Rob Brownom i Sean Conneryjem. Reakcije publike bile su pomiješane, ali uglavnom pozitivne.

Naredni film Garry (2002) nije bio visoko-budžetan kao prethodni. Film prati dvojicu likova, obojice po imenu Garry, koji lutaju pustinjom diskutujući o TV emisijama, video igricama i ni o čemu posebno. Premijera na Sundance Film Festivalu bila je praćena podjelom publike u vezi sa ocjenom filma.

Bilo je potrebno godinu dana da Garry dođe do bioskopa. U međuvremenu je Van Sant već započeo rad na novom filmu, kontroverznom Elephant-u. Film govori o Masakru u Columbineu i izazvao je snažne reakcije publike na Filmskom festivalu u Cannesu, 2003. godine. Žiri nije bio jednoglasan, ali je Van Sant svejedno osvojio najveće priznanje festivala, Palme d’or.

Godine 2005. Van Sant je izbacio Last Days, izmišljenu priču o tome šta se dešavalo Kurtu Cobainu poslednjih dana njegovog života. Van Sant je film nazvao poslednjim u „Death Triology“ („Triologija smrti“), koju čine još Garry i Elephant.

Filmografija
 2018 Facebook: World of Hopes (Dokumentarni Tv Film)
 2017 When We Rise (TV Mini-Serija) (1 epizoda)

Night I: Part I (2017)
 2015 The Devil You Know (TV Mini-Serija) (1 epizoda)

Pilot (2015)
 2012 My Own Private River (Dokumentarac)
 2011 Boss (TV Serija) (1 epizoda)

Listen (2011) …
 2011 Restless
 2008 Milk
 2008 8 (segment “Mansion on the hill”)
 2006 Paris, je t'aime (segment “Le Marais”)
 2006 Best of Chris Isaak (Video) (music video “San Francisco Days”)
 2005 Last Days
 2003 Red Hot Chili Peppers: Greatest Videos (Video dokumentarac) (video “Under the Bridge”)
 2003 Elephant
 2002 Best of Bowie (Video dokumentarac) (video “Fame '90”)
 2002 Gerry
 1998 Psycho
 1998 Hanson: Weird (Video spot)
 1996 Candlebox: Understanding (Video spot)
 1996 Four Boys in a Volvo (Kratkometražni)
 1995 To Die For
 1993 Bowie: The Video Collection (Video) (video “Fame '90”)
 1993 K.D.Lang: Just Keep Me Moving (Video spot)
 1993 Even Cowgirls Get the Blues (kao Gus Van Sant Jr.)
 1993 Chris Isaak: San Francisco Days (Video spot)
 1992 Elton John: The Last Song (Video spot)
 1992 Deee-Lite: Runaway (Video spot)
 1992 Tracy Chapman: Bang Bang Bang (Video spot)
 1990 David Bowie: Fame ‘90 (Video spot)
 1989 Drugstore Cowboy (kao Gus Van Sant Jr.)
 1988 Ken Death Gets Out of Jail (Kratkometražni)
 1987 Five Ways to Kill Yourself (Kratkometražni)
 1987 My New Friend (Kratkometražni)
 1986 Mala Noche
 1982 The Discipline of D.E. (Kratkometražni)

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *