Braća Limijer – Biografija

Braća Limijer, Ogist Mari Luj Nikolas (franc. Auguste and Louis Lumière; Bezanson, 19. oktobar 1862 — Lion, 10. april 1954) i Luj Žan (5. oktobra 1864 — 6. juna 1948) bili su francuski hemičari, industrijalci, pronalazači i autori prvog filma u istoriji.

Luj je 1882. razvio metod za pravljenje fotografskih ploča, a do 1894. fabrika koju su braća osnovala u Lionu za izradu fotografskog materijala: hartija, hemikalija, proizvodila je 15 miliona ploča godišnje. Radili su na unapređivanju kinematoskopa Tomas Alva Edisona. Godine 1895. patentirali su svoju verziju prve filmske kamere i projektora, kinematograf. Izumjeli su postupak snimanja u prirodnim bojama i održali prvu filmsku predstavu na svijetu. Njihovi filmovi Ulazak voza u stanicu i Izlazak radnika iz fabrike Limijer (La sortie des usines Lumiere), koje su zvanično prikazali publici u Parizu 28. decembra 1895. smatraju se prvim u istoriji filma. Godine 1896. braća su, predvođena Lujem, napravila više od 40 filmova snimajući svakodnevni život u Francuskoj. Pravili su prve filmske žurnale, šaljući snimateljske ekipe širom svijeta da snime nov materijal i prikažu njihove filmove. Pored svih filmova koje je Luj režirao on je producirao oko 2000 filmova. Braća Limijer su zaslužni i za neke od osnovnih izuma u kolor fotografiji. Postavili su teoriju u kojoj su koloidima pripisali glavnu ulogu u mnogim životnim procesima.

Iako su braća Maks i Emil Skladanovski iz Njemačke, tvorci uređaja pod nazivom bioskop, i Francuz Anri Žoli koji je izumio fotozootrop, kao i drugi, predstavljali javnosti svoje: eidoloskope, fantoskope, vitaskope, Lantamovu petlju (Latham loop) i panoptikon, braća Limijer zaslužuju da budu izdvojena od ostalih izumitelja. Njihove prenosive kamere sa ručnim upravljanjem omogućile su da se snimaju, štampaju i projektuju pokretne slike. Ubrzo su se po cijelom svijetu snimali portreti, prizori iz života, kao i filmovi vojničkog, komičnog i panoramskog sadržaja. Ovi spontani isječci iz života, u trajanju od 15 do 20 sekundi, doveli su do izražaja ograničenja Diksonovih kratkometražnih filmova, koji su bili vezani za studio. Filmovi braće Limijer više su se oslanjali na dokumentarnost snimljenih prizora tadašnje fotografije nego na teatarsku postavku. Njihova scenska dubina doprinosila je realističkom prikazu ulaska voza u stanicu La Siota, a osnovna narativna struktura, koja je sadržala početak, sredinu i kraj, bila je prisutna čak i u filmu Izlazak radnika iz fabrike. Filmski žurnali braće Limijer, čije su odlike užurbanost i realističnost, predstavljaju preteču stila sovjetskih dokumentarista i italijanskih neorealista, dok film Bebin doručak (Repas de bebe) odlikuje izrazito porodična atmosfera. Na programu Limijerovih našao se i film Poliveni polivač (L'Arrouseur arrose), prva filmska komedija i najraniji narativni film. U tom filmu nestašni dječak podiže nogu sa crijeva u trenutku kada baštovan zagleda kraj crijeva da vidi zbog čega voda ne teče.

Brzina kojom se u kinematografiji razvio složeni kodeks trenutno prepoznatljivih narativnih simbola, kao i filmski jezik i poetika, još je impresivnija ako se filmska praistorija uporedi sa praistorijom drugih oblika umjetnosti, poput romana.

Ipak, u početku istorije filma većina nije smatrala film, zasnovan na trivijalnoj literaturi, stripovima, popularnoj fotografiji i melodrami, oblikom umjetnosti. Film se tretirao kao vašarska atrakcija, mađioničarski rekvizit. Putujući prikazivači su prikazivali svoje filmove na vašarima i karnevalima. Kao prvi pravi filmski umjetnik smatra se francuski iluzionista, otac narativnog filma, Žorž Melijes (Georges Melies). Međutim, projekcija filma braće Limijer od 28. decembra 1895. smatra se najznačajnijim datumom u istoriji filma.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *