Claude Simon – Biografija

Claude Simon (Antananarivo, 10. oktobar 1913.Pariz, 6. jul 2005.), francuski pisac i dobitnik Nobelove nagrade za književnost 1985. godine. Simon je jedan od najznačajnijih predstavnika nouveau romana (sh. novi roman), stila nastalog tokom 50-ih godina, čija je idejna osnova bila oslobađanje romana od konvencionalnih formi i struktura.

Simon je rođen 1913. godine u Antananarivu kao sin oficira. Otac mu je poginuo 27. avgusta 1914. godine kod Verduna, a mali Simon je živio s majkom u mjestu Perpignan. Nakon što je u Parizu maturirao na Collège Stanislas, kratko je studirao u Oxfordu i Cambridgeu prije nego je išao na časove slikanja na Akademiji André Lhote. Puno je putovao po Španiji, Njemačkoj, Sovjetskom Savezu, Italiji i Grčkoj. Kada je izbio Drugi svjetski rat, pridružio se vojsci, no u maju 1940. godine su ga zarobili Njemci. Simon je uspio pobjeći te se pridružio Pokretu otpora. Iskustva s putovanja i rata bila su krucijalna za razvoj njegove literarne karijere.

Tokom rata, Simon je napisao svoj prvi roman, Le Tricheur. Nakon rata se vratio u Perpignan gdje je kupio vinograd i bavio se proizvodnjom vina. Od 1965. godine će živjeti na relaciji Perpignan-Pariz.

Godine 1957. je objavio roman Le Vent, u kojem je definisao svoju principijelnu umjetničku ideju – izazvati fragmentaciju svoga doba i ponovo otkriti premanentnost stvari i ljudi, čemu svjedoći njihova ustrajanost kroz turbulencije savremene istorije. Ovo će ga djelo etablirati kao majstora nouveau romana, što će afirmisati i kasnijim djelima. Godine 1960., l'Express ga je nagradio za roman La Route des Flandres. Iste godine je potpisao i Manifeste des 121, koji je pozivao na priznanje rata u Alžiru kao legitimne borbe za nezavisnost. Godine 1967., uručena mu je Prix Médicis za roman Histoire. Dva nagrađena romana, zajedno s romanima L'Herbe i Le Palace, čine ciklus u kojem se pojavljuju isti likovi i događaji. Kritičari danas taj ciklus smatraju njegovim najboljim djelom.

Simonov stil je vrlo specifična obrada toka svijesti, prepuna rečenica s više od 1,000 riječi i bez interpunkcijskih znakova. Kroz masu riječi, Simon je želio uhvatiti esenciju same egzistencije. Uprkos sintaktičkom haosu, njegovi romani su čitki. Godine 1985., Švedska akademija mu je uručila Nobela za književnost, opisavši ga kao pisca “koji u svom romanu, opisujući ljudsko stanje, kombinuje pjesničku i slikarsku kreativnost s produbljenom sviješću o vremenu”.

Preminuo je 6. jula 2005. godine u Parizu. Pokopan je na Montmartreu.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *