Mihail Ljermontov – Biografija

Mihail Jurjevič Ljermontov (Михаил Юрьевич Лермонтов) (15.10.1814 – 27.7.1841), ruski romantičarski pisac i pjesnik, poznat kao “pjesnik Kavkaza“. Nakon Puškinove smrti postao je najbitniji ruski pisac. Kroz svoju prozu osnovao je tradiciju ruskog psihološkog romana.

Rani život

Ljermontov je rođen u Moskvi u uglednoj plemićkoj porodici, a odrastao je u selu Tarhani, gdje se nalazi njegov grob. Njegova porodica vodi porijeklo od Škota Learmounta, koji se doselio u Rusiju u ranom XVII vijeku.

Njegov otac, Jurij Ljermontov, vojni čovjek sa činom kapetana, oženio se njegovom majkom, Marijom Arsenejevom, kada joj je bilo 16 godina, na veliko nezadovoljstvo njene majke. Godinu dana kasnije Marija je rodila sina, Mihaila. Ubrzo potom došlo je do svađe između Jurijevog oca i bake, te je umrla 1817. godine, ne mogavši podnijeti takav pritisak.

Njegova baka (Marijina majka), plašeći se da će joj ga njegov otac oduzeti, brinula se o Mihailu i postarala se da on dobije odlično obrazovanje. Intelektualna atmosfera u kojoj je odrastao bila je slična onoj kod Puškina, s tim da je postojao manji uticaj francuskog i rastući uticaj engleskog jezika. Tokom ranog djetinjstva podučavao ga je Francuz Gendrot. Sa deset godina se razbolio i baka ga je odlučila odvesti na Kavkaz zbog bolje klime, nakon čega je razvio svoju ljubav prema toj regiji. Međutim, njegova baka je smatrala da njegovo dotadašnje obrazovanje nije bilo dovoljno, pa ga je odvela u Moskvu, kako bi ga pripremila za gimnaziju.

Nakon završetka gimnazije, Ljermontov je 1830. upisao Moskovski Univerzitet, ali se nije dugo zadržao zbog nepokornosti prema jednom profesoru. U ljeto te iste godine došlo je do novih tragičnih događaja u njegovoj porodici. Njegov otac, duboko potišten Mihailovim otuđenjem od njega, napustio je kuću Arsenejevih i umro nedugo zatim. Njegova smrt imala je veliki uticaj na Mihaila, što je on izrazio u nekoliko pjesama. Od 1830. do 1834. je išao u vojnu školu u Sankt Peterburgu te je postao oficir. Za to vrijeme je pisao dosta poezije pod uticajem Puškina i Bajrona. Takođe se zanimao za rusku istoriju i srednjevjekovnu epsku poeziju, što se odrazilo na “pjesmu trgovca Kalašnjikova”, dugačku poemu Borodino i seriju popularnih balada.

Slava i egzil

Nakon smrti Puškina 1837. godine, Ljermontov je izrazio osjećanja kroz pjesmu upućenu Caru Nikolaju I Pavloviču, zahtijevajući osvetu nad ubicom Puškina. Pjesma je osudila “stubove” ruske visoke klase za Puškinovu smrt.

Nikolaj Pavlovič ga je zbog ove pjesme prognao na Kavkaz, gdje je Ljermontov već bio kao mali.

Ljermontov je posetio Sankt Peterburg 1838. i 1839. godine. Njegova neuzvraćena ljubav prema Varvari Lopuhini je zabilježena u nezavršenom romanu Princeza Ligovskaja. Nakon duela s sinom francuskog ambasadora, opet je vraćen u armiju na Kavkazu.

1839. je završio svoj jedini roman, Heroj našeg vremena, koji gotovo predviđa dvoboj u kom je Ljermontov izgubio život dvije godine kasnije.

Dela

Tokom svog života, Ljermontov je objavio samo jednu zbirku pjesama 1840. godine. Tri nove zbirke, oštro cenzurisane, objavljene su godinu dana nakon njegove smrti.

Objavio je samo jedan roman, koji je imao mnogo uticaja na rusku prozu. Heroj našeg vremena je usko povezana kolekcija pripovjetki o karakteru Pečorina.

Tada inovativna struktura romana je kasnije navela nekoliko imitacija, jedna od kojih je Nabokov roman Pnin (1955).

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *