Krsto Vuković – Neznanje

Neznanje

 

Mislio sam da znam

 

gdje počinje nespretnost uma,

 

gdje zbrkane misli bacaju sidro.

 

Ali, mape više nema.

 

Kapetan ne drži kormilo,

 

kompas ne nudi sjever,

 

pravci se gube.

 

Poslednje veslo se polomilo,

 

iskre u metalnom mraku

 

uporno ginu

 

Greške su umnožene

 

I sasvim grube.

 

 

 

Mislio sam da imam

 

rješenje za pometena sjećanja

 

i pristigli teror praznine;

 

odgovor za uporni,

 

prisilni glas;

 

upijač za razorni

 

snažni eho;

 

kontrolu nad prostorom

 

i vremenom;

 

nadu u prividni spas.

 

 

 

Mislio sam da vladam

 

sobom.

 

A rođen na pogrešnom mjestu,

 

u pogrešnom trenutku,

 

u raspršenoj,

 

i nikad smirenoj,

 

kosmičkoj prašini.

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *