Decenija od romantičnog kantri ostvarenja „Crazy Heart“ – Isprano srce na dlanu

 

Da je kojim slučajem, Otis Bed Blejk bio više od imaginarnog lika, ovaj posrnuli kantri muzičar na rubu siromaštva bio bi peti član sastava The Highwaymen, odmah uz Vilija Nelsona, Krisa Kristofersona, Vajlona Deningsa i Džonija Keša. Ili, to je makar bila ideja kada je stvaran njegov lik. Iako film „Crazy Heart“, generalno govoreći, nije imao neki revolucirani uticaj na modernu kinematografiju, u pitanju je jednostavano, dopadljivo i iskreno ostvarenje. Film je čak četiri decenije od prve nominacije Američke filmske akademije, konačno Džefu Bridžisu donio prvog, davno zasluženog, Oskara.
Prirodno stanište

Bridžis je glumio varijetet i pobjednika i gubitnika u karijeri. Među njima i predsjednika, ubicu, boksera, di džeja, milionera, zaštitnika King Konga, urednika magazina… Njegove su uloge uvijek bile prije svega klasično američke. Bridžisove odjevne kombinacije uvijek su činile isprane farmerice, čizme i karirane košulje, a Teksas i Arizona bili su njegovo prirodno stanište. Kad god bi bio obučen drugačije ili na nekoj novoj lokaciji, njegova bi nelagodnost bila jasna slika ne samo karaktera koji igra, već i cijele Amerike koju predstavlja. Prvu nominaciju za Oskara dobio je sa samo 22 godine, i to za sporednu ulogu u prvom filmu u kome je glumio („The Last Picture Show“). Ipak, film koji mu je konačno donio nagradu Akademije ne bi ni snimio da se u projekat „Crazy Heart“ nije umiješao njegov prijatelj i muzičar Ti Boun Bernet u kojeg je Džef imao bezrezervno povjerenje.

Muzika koju je Bernet napisao za film bila je komadić koji je nedostajao i jedini razlog zbog kog je majstorska gluma Džefa Bridžisa uspjela da ovaj projekat izdvoji kao jedno od najromantičnijih kantri ostvarenja. U sastavnim djelovima Bed Blejka može se lako vidjeti i vizuelni identitet pokojne kantri zvijezde Vajlona Dženingsa i dio tragične priče Dejvida Alana Koa. Džefov Bed Blejk je epitetom imena koje nosi, koristeći krčag za mokrenje da bi prije stigao do kuglane u kojoj nastupa, a onda se napiti toliko da mora da istrči sa bine da bi povratio. Ipak, Blejk svira i bolestan i slomljen i pijan i u bijegu. On nikad, apsolutno nikad, ne propušta svoj nastup. Ljubav koju gaji prema muzici zaslužna je i za odnos koji formira sa mladom novinarkom Džin (Megi Džilenhol) – ujedno i lajtmotiv koji vodi do romantičnog Blejkovog iskupljenja.

Na leđima Bridžisa

Deset godina kasnije, film „Crazy Heart“ i dalje u potpunosti počiva na Bridžisovim leđima i harizmatičnoj, ali rezervisanoj personi koju glumi. Jedino što može da se poredi sa njegovom savršeno odigranom ulogom jeste originalna tema ovog filma, pjesma „The Weary Kind“, koja je nagrađena i Oskarom. „Pick up your crazy heart and give it one more try“ je stih koji se provlači kroz čitav film i ekvivalent je izjavi Brusa Vilisa „Get up, old man“, u filmu „Sin City“.

Glavna razlika između ostalih tragičnih arhetipskih junaka koji su potpisali bezuslovnu kapitulaciju nad životom i lika Bed Blejka je u jednostavnoj činjenici da je došlo novo vrijeme. U ovom novom vremenu muzičke zvijezde više ne umiru zbog predoziranja, već ulaze u koštac s preprekama koje im je život pripremio. Jedan od muzičara sličnog kalibra sa naših prostora Goran Bare u pjesmi je poručio – „Ostaću živ, lako je umrijeti“. Sa tim bi se najprije složio baš Bed Blejk, jer njegovo je ludo srce inspiraciju nalazilo uvijek u baš tom prokletom životu… i neodustajanju.

B. MARTINIĆ

Komentariši

Vaša email adresa neće biti objavljivana. Neophodna polja su označena sa *